Mehmet Emre Kaplan
@Emre2744
Durma kendini hatırlat
Durma göğe bakalım
Şu anda okuduğu kitap
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Tarih boyunca tüccarlar ve bezirganlar hep kent surlarının gerisinde saklanmış,onları koruyacak savaşı başkaları yapmıştır. Buna karşılık da tüccarlar hep köpekleşmiş,eğilip bükülmüş,selam vermiş,yaltaklanmışlardır.Aslında onları suçlamak da doğru değil. Cesur olmak üzere yaratılmamışlardır. Hem daha önemlisi,cesaret bankaya yatırılabilecek bir şey değildir.
İncelememe kitaptan hoşuma giden onlarca alıntıdan biri ile başlamak istedim. Kitap genel anlamda Nicholai Hel etrafında dönse de. Le Cagot gibi muhteşem bir karaktere de ev sahipliği yapıyor. Olumlu anlamda söyleyebileceğim gerek amerikan toplumu hakkındaki tespitleri gerek karakterlerin alt metninin harika şekilde verilmesi gerekse okurken sıkmaması olarak rahat bir şekilde sıralanabilecekken olumsuz yanları da yok değil.
Kitap aşırı idealize edilmiş ve elinden her iş gelen adeta bir Jhon Wick sunuyor bize. Her anlamda kusursuz( cinsel hayatında da öldürme becerisinde de mağracılık faaliyetlerinde de insanlarla kurduğu iletişimde de insanları manüple edebilmekte de) gerçekçilikten uzaklaşılmış bir portre çiziyor. Bir yandan karakterin alt metninin yazıldığı sayfalar muazzamken insan sonuna doğru kitabı elinden bırakmak istemezken sonuca bağlanacak bölüm hızlandırılmış bir film özeti gibi karakterin başına kötü şeyler geliyor ve intikam alıyor gibi basit bir konu ile sonlandırılmasını beğenmedim. Genel anlamda intikam alan karakter kurgusu tadında sonlanması giriş ve gelişme bölümü bu kadar iyi olan bir kitap için çok talihsizdi. Çerezlik niyetine okunabileceği kanaatindeyim ama. Herkese iyi okumalar dilerim
Zaman zaman babama acıdığımı hissederdim,ona kendisini çok sevdiğimi söylemediğim için. Ama aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye duyduğum ihtiyaç onun işitmeye olan ihtiyacından fazlaydı
Öncelikle kitaba başladığımda Körlük kitabının devamı olması beklentisi içerisinde olduğumdan karakterlerle bir türlü karşılaşamamış olmak ilk başlarda acaba yanlış kitabı mı aldım duygusunu oluşturdu. Sonrasında şekillenen kurgu ile eski karakterlerimizle(sadece doktor ve karısı bellirli bir yere kadar da ilk kör olan adam gerçek anlamda birer karakter profili çizerken fahişe kız, yaşlı adam ,ilk kör ün karısı ise neredeyse hiç yoktu.)İncelemeye gelecek olursam Yapılmış birçok yorumun aksine ben kitabı en az Körlük kadar beğendim. Kitabın başlarında ağır bir anlatım olma sebebini ise kurulmak istenen siyasi çevrenin portresini çıkarmanın yazar açısından zor olduğundan kaynaklandığını düşünüyorum. Kitabın başlarında siyasi karakterler dışında karakter olarak neredeyse kimseden bahsedilmemiş olmasının insanlarda böyle bir his yarattığı kanısındayım. Ama ona rağmen o portrenin içine girebildikten sonra fazlasıyla zevk veren bir kitap olduğunu düşünüyorum ve incelememi kitaptan bir cümle ile bitirmek istiyorum
“Deneyimlerim bana şunu öğretti ki en berbat orospu çocukları böyle görünmeyenlerdir”
