Bu sevinçli, akıllı uslu insan sesleri arasında yalnızım. Bütün bu adamlar, vakitlerini dertleşmekle, aynı düşüncede olduklarını anlayıp mutluluk duymakla geçiriyorlar. Aynı şeyleri hep birlikte düşünmeye ne kadar da önem veriyorlar. Bakışı içe dönük, balık gözlü, kimsenin kendisiyle uyuşmadığı adamlardan biri aralarına karışmaya görsün, suratları hemen değişir.
İnsanlar yalnızca kitaba girmiş tanıklıklara önem veriyor;kitaba girmedikçe bir doğruyu geçerli saymıyorlar.Budalalıklarımızı harflere dökünce saygınlaştırmış oluyoruz!.Ama ben insanların ellerini agızlarından daha güvenilir bulmadığım, konuşurken saçmaladığmız kadar yazarken de saçmaladığmızı bildiğim için Aulis Gellius ya da Mavrobius'un yazdıkları kadar ben de gördüklerimi öne sürebilirim.Sık sık söylerim,örneklerimizi hep yabancılardan ve okul kitaplarından vermemiz ahmaklıktır diye.Örnekler,Homerus'un Piaton'un zamanında olduğu kadar bugünde boldur.Ama biz düşüncenin doğruluğundan çok örneklerin gösterisi peşindeyiz...