Emre Uçan
@Emreucan01
Dünyaya okumak için gelmiş bir Ademoğlu...
Adam, 150 yıl önce söylemiş ama...
- Alman-ya'nın “Yüksek Okulları”nın gerçekten başardıkları şey ise,olabildiğince az zaman kaybıyla, çok sayıda genç erkeği devlet hizmeti için yararlı, yararlanilabilir kılmak amacıyla, gaddarca bir terbiyedir. “Yüksek Eğitim”ve çok sayı-en baştan çelişir birbiriyle. Her yüksek eğitim yalnizca istisnaya aittir: böyle yüksek bir ayrıcalık hakkına sahip olmak için, ayrıcalıklı olmak gerekir. Tüm büyük, tüm güzel şeyler asla herkesin ortak malı olamazlar. Alman kültürünün çöküşünü belirleyen nedir? “Yüksek eğitim”in artı bir ayricalik olmayışi- “genel” orta mali haline gelmiş“yetişim”in demokratizmi...
Müthiş bir tespit daha.
Ilk olarak, eğreti bir örnek. Tüm zamanlarda insanlar"iyileştirmek” istenmiştir: her seyden önce buna ahlak denil-miştir. Ne ki, aynı sözcüğün altında çok farklı bir eğilim degizlidir. Hem vahşi insanin evcillestirilmesine,hem de belirli bir insan türünün terbiye edilmesine"iyileştirme" denilmiştir: ancak bu zoolojik terimler dile ge-tiriyorlar gerçeklikleri-elbette,tipik “iyileştirici", din ada-mi bu gerçeklikleri bilmez-bilmek istemez... Birhayvanin evcilleştirilmesine “iyileştirme” adini vermek,bizim kulaklarımıza adeta bir şaka gibi gelmektedir. Hay-vanat bahçelerinde neler olup bittiğini bilen biri, orada ca-navarın “iyileştirilebildiğinden” kuşku duyar. Orada hay-van zayıflatılır, daha az zararlı hale getirilir, depresif korkuduygusuyla, acıyla, yaralarla, açlıkla hastalıkl1 bir ca-navara dönüştürülür. -Din adamlarının “iyileştirdiği”,evcilleşmiş insanın durumu da farkli değildir. Kiliseninpratikte her şeyden önce bir hayvanat bahçesi olduğu er-ken ortaçağda, dört bir yanda “Sarışın canavar"in en gü-zel örneklerine sürek avi düzenlendi- örneğin seçkinCermenler “iyileştirildi”. Bunun ardından manastira götü-rülen, böyle “iyileştirilmiş” bir Cermen neye benziyordu?Bir insan karikatürüne, bir hilkat garibesine: bir “günah-kâr”olmuştu, kafese tıkılmıştı, korunç kavramlarin ara-sina hapsedilmişti... Orada yatiyor işte, hasta,zavalli, ken-dine karşi çok kötü davranıyor; yaşam dürtülerine karsnefretle dolu, hâlâ güçlü ve mutlu kalmış her şeye karşı kuş-söylersek: hayvanla savaşımda, onu zayıf kılmanmn biricikinsani mahvetti, zayifltti-ama onu“iyileştirmis”olduğunu iddia etti...
gerçekten öyle mi?
"Kalbi alacağım." diye yanıt verdi Tin Woodman "çünkü beyin,birini mutlu edemez ve mutluluk dünyadaki en iyi şeydir."
Bu öyküyü iki şeyi örneklemek için anlattım. İlki, bir ÇO-cuk gerçekten ilgilendiği bir konuda bu konuyla ilgili tartiş-maya katılmak ister. Sadede gelirsek, bir sürü farkli görün-güyle çocuklar, kendi başlarına, sıklıkla onları rahatsız edenşeylerle karşılaşırlar. Çoğu zaman, endişelerini en yakın ol-dukları yetişkinlerle paylaşırlar. Her ne kadar yetişkinler busohbetlerin sağladığı fırsatları nadiren takip ediyorsa da, ço-cukların dünyalarını anlamaya duydukları ihtiyaçların bizeonlarla felsefi tartışmalar yapma şansı verdiğini bilmeliyiz.Bunu yaptığimizda, çocuklar tartışmaya tam olarak katılma-ya teşvik edilirler çünkü tartışmayı başlatmış olan onlardır.Aslında, genellikle, kendilerine en yakın olan yetişkinlere,onları sorunlarıyla ilgili bir tartışmaya yönlendirerek endi-şelerini ciddiye aldıkları için minnettar olurlar.
Her şeyden önce farklı, akıcı ve samimi bir kitaptı. Genel olarak ne yapmalı noktasında değil de ne yapmamalı konusunda yazılmış bir kitap. Kısa,ince bir kitap ama dolu dolu da aynı zamanda.
