"Bana öyle geliyordu ki," dedim; çünkü ilk çocukluk günlerimin derinliklerinden,yolunu şaşırmış binlerce ışık,binlerce duyu uyanıp kalkıyordu en sonunda. Yeniden duygularımın bilincine varmam, bunu kaygıyla anlamamı sağlıyordu.Evet duyularım uyanmıştı artık,kendilerine koca bir öykü buluyorlardı yeniden, yeniden bir geçmiş kuruyorlardı. Yaşıyorlardı! Yaşamaya hiç ara vermemişler , çalışma yıllarımda bile gizli, kurnaz bir yaşam sürdürmüşlerdi.
...Kendi kişiliğimin benden ayrılıp Hoca'nınkiyle ,Hoca'nın kişiliğinin de benimkiyle biz farkına varmadan birleştiğine, Padişah'ın da ,bu düşsel yaratığı yerli yerine yerleştirerek bizleri,bizden daha iyi tanıdığına inanasım geliyordu.