yesilfularlikiz
@EmyAlis
13 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
1/10
Korkunçtu.
Olay kızın babasını kızdırmak için kötü görünümlü bir çocukla takılmaya karar vermesi ile başlıyor, çocuk da artist pozları kesiyor sağa sola sürekli. Kötü çocuk gibi görünme sebebi de ailevi şeyler, bu kadar abartılmayacak, bir taciz tecavüz falan değil anne baba boşanması. Kötü çocukla sevgili olması gerekiyor çünkü olmazsa kalan tüm erkekler ona tecavüz edebilir gibi bir konuşma geçiyor, bu yüzden de sevgili gibi davranıyorlar, okurken "bu nasıl bir mantık" dedirtiyor gerçekten korkunç.
Kitapta sürekli sigara betimlemesi ve kötü çocukla takılan her kıza da yapılan bir sürtük muamelesi var. Çocuk herkesle sevgili olup yatıp kalabiliyor ama kızlar sürtük bir tek kötü çocuk sadece cool, havalı.
Bir de kıza eşya gibi davranıyor sürekli ve habire emir cümlesi kuruyor, seninle sevgili nımarasınyaoarken yatağım boş kaldı karşılığını vermen gerek falan diyor.
Kısacası korkunç bir kitap, kendini kötü olduğuna ikna etmiş mafya pozu kesen ama kaba saba ergen bir çocukla, "ah kötü çocuk çok havalıııığ" diye gezen akılsız bir kızın kitabı.
Reklam
Kitabı Kore dizilerine benzettim, böyle tatmin etmeyen sonlar genelde onda oluyordu; çok belirsiz, hava kalan ya da zaman atlayıp aradaki çoğu şeyi merak ettiren. Soluksuz okudum, içime oturdu bittiğinde ama keşke böyle bitmeseydi dedirtti, ilk kitaba göre daha kısa sürdü, keşke biraz daha devamı olsaydı.
İlk okuduğum kitabı Yalnız Kadınlar Sokağıydı. Orada bahsi geçen Quentin's Lokantası'nın adı burada da geçiyordu. Kitapların arasındaki bağlantı, başka kitapta anlatılan karakterin adının burada da geçmesi insana ne zaöan görmediğin birine denk gelmişsin hissi veriyor. Karakterler öyle güzel aktarılmış ki okurken hepsini tek tek benimsiyorsunuz. Çok akıcı, elinizden düşmeyen, içinizi ısıtan, sıradan normal insanların dünyasını bize anlatmış. Öyle olağanüstü senaryolar yok, içimizden biri gibi.
Bu kitabı ilk okuduğumda sene 2007 idi ve bir lise öğrencisiysim. Bu hafta yine okudum, farkettim ki sıradan bir hayatı, o hayatın dönüm noktalarını öyle güzel anlatmış ki hala hatırlıyordum. Bir çırpıda bitirdim, elimden bırakmak istemedim. Kitaptaki karakterler hepimizin hayatında muhakkak kesiştiği tiplerdi. Okurken siz de göreceksiniz ve sanki orada yaşıyormuş gibi hissedeceksiniz.
Kitabı bitirdiğimde Agatha Christie okumuş gibi hissettim, bu sonlar onda oluyordu sürekli. Bir şok etkisi oldu üstümde, "nasıl ya şaka çıksın" dedim. Zaten kitabın son sayfasında Agatha Christie'nin bir romanından alıntı olması da bana "evet doğru düşünmüşsün" izlenimi verdi.
Kitap su gibi akıyordu, merakla okumaya devam ettim. Geçen dostluk, bahsedilen hisler, her duygu çok gerçekçi ve kendinden bir parça bulacağın şekildeydi.
O zaman Ahmet Ümit' e devam :)
Reklam