Ölüme doğru bile insan çekingen ve tedbirli oluyor. Özellikle, gülünç olmaktan, vebadan korkar gibi çekiniyor. Son nefesine kadar gülünç olmaktan korktu; hiç olmazsa bunu sürdürdü, denilebilir benim için.
Selim gibi görünmenin bana neye mal olduğunu bir bilseler.Yatağın içinde büzülmüş bu satırları yazarken nasıl kahramanca bir dayanma gösterdiğimi farketmiyorlar. Kimse, karşısındakinin parçalanışını görmek istemiyor.
Korkuyoruz. Düşünmekten ve sevmekten korkuyoruz.İnsan olmaktan korkuyoruz.İnsana benzetirsek , onlara acımaktan korkuyoruz.İşin içine bir kere acıma girerse, ondan bir daha kurtulamamaktan korkuyoruz.
Kendi kendime -eğer kendimi kaybetmemişsem- hiç olmazsa iyi olayım, tutulacak bir yanım olsun, diyorum. Başarısızlık korkusu, kötülükleri denemeye engel oluyor. Çıkmazlar içindeyim.