Enesss
@Enes7kdb
öğrenci
16 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şükrü Erbaş'ı halkının acılarına eğilen, onlara kulak veren, seslerini duyaran, adeta ezilmişlerin hoyrat çığlığı olarak eserler üreten bir şair olarak tanıdım.
Şiirleri aşk ve devrim başlıklı iki temel konudan oluşuyor diyebilirim kanaatimce. Ben aşk şiirlerini hep ikinci plana atmışımdır. Bu kitap da aşk konulu içerikleri daha belirgin olan bir kitap. O yüzden bir çırpıda okuduğum bir kitap olmadı, ancak sonlarına doğru derlenmiş "Köylüleri Niçin Öldürmeliyiz?" şiirini bu söylemimin istisnası kabul ediyorum.
Bireyin iç dünyasını anlatan belli sanat çevrelerinden bahsedilir hep edebiyat tarihinde. Eğer Türk toplumunun bir iç yapısı varsa bunu en iyi Şükrü Erbaş anlatıyor. Onu okumak, anlamaya çalışmanızı çok isterim. Birkaç şiirini dinlerseniz eğer etkileceğinizi biliyorum :)
Herkese iyi okumalar diliyorum.
Az önce bitirmiş olduğum bu kitabın incelemesini, heyecanım ve şaşkınlığım hâlâ üzerimdeyken yazmak istedim. Uzun zamandır böyle beklemediğim bir son okumamıştım, gerçekten sıra dışıydı.
Kendime duygularımla olabildiğince hareket etmemem gerektiğini, akıl ve mantık doğrultusunda fikirler almam gerektiğini hep söylerim. Hatta zaman zaman duygusuz bir insan olduğumu düşünüp kendimi o yönde şartlamaya, psikolojik olarak da o bilinci yerleştirmeye çalışıyorum zihnime.
Ve bu kitap benim asgari düzeydeki duygusuz fikirlerimin doruk noktası halini almış bir adam karakteriyle somutlaşmış. Sevgi, arkadaşlık, aşk, nefret gibi duygulardan bihaber bir karakter bu. Yani kısaca manevi hiçbir duygusu kalmayan... Aşkın da nefretin de sınırını en uçlarında görmüş bir adam, belki de bu yüzden artık hiçbir şey hissetmiyor. "Aşk"ın bu kadar tehlike barındırması ve korkulur olması olağan bir şey mi acaba? Ben yazara katılıyorum, umarım sizler de okur ve kendi düşüncelerinizi gözden geçirme fırsatı bulursunuz dostlarım.
Aslında tam bir inceleme olmadı, o amaçla da yazmadım zaten, burada kalsın istedim sadece, mazur görün...
Biraz roman biraz biyografi tadında harika bir kitap.
Çakırcalı Mehmet Efe'ye dair öyküler, destanlar Yaşar Kemal tarafından güvenilir kaynaklardan derlenip anlatılmış. Çakırcalı'yı sevmekle sevmemek arasında kalacağınız bir kitap olmuş diyebilirim. Kitabın son bölümünü ise Çakırcalı'yı öldüren birliğin kumandanı Yüzbaşı Rüştü efendi tarafından birinci ağızdan aynen anlatılıyor.
Kitabın destan kısmını defalarca okudum, kurtuluş dönemine dair tüm tarih Nazım ustanın ağzından şiirsel bir dille ifade edilmiş.
Nazım'ı ne çok sevdiğimi veya bu kitabı övmek gibi bir şey yapmayacağım bu yazıda.
Anlayamadığım şey böyle bir kitap uyarlamasında, kitabın Kuvayımilliye Destanı gibi son derece tarihi bir bilinç gerektiren, okuyanları o dönemin üzüntüsüne sevincine taşıyan, memleket sevdalarımızı körükleyen bir bölümle başlamasının ardından Piraye için yazılmış aşk şiirleri ile devam etmesi.
Kuvayimiliye Destanı ve Piraye'ye yazılmış şiirler ayrı kitaplarda derlense ve destan başlı başına bir kitap olsaydı çok daha yerinde olurdu fikrimce.
