Engin Nazlı
@Engin5252
Karaları deniz yapar dağları rüzgar yapıp kalbine yelken açarım
Teknoloji bölümü
Tekirdağ /Çerkezköy
Ordu /ünye, 1 Temmuz 1992
57 okur puanıAğustos 2020 tarihinde katıldı
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hey, dün gece Mauel'de tavladığın kız çok tatlıydı; Judy
orada olsa seni öldürürdü. Adı neydi?"
"Ahh..."
"Hadi ama, o kadar da sarhoş değildin. Kızı arayacak mısın?"
Jeff giderek artan bir panikle arkasını döndü. Martin'e söylemek
istediği bin tane şey vardı ama hiçbiri bir anlam ifade etmezdi, bu
manasız durum gibi.
"Sorun ne, ahbap? Berbat görünüyorsun." "Ben, ah, dışarı çıkmam
lazım. Biraz hava almam gerekiyor." Martin kaşlarını çatıp şaşkın
Şaşkın ona baktı. "Evet, galiba öyle."
Jeff masasının önündeki sandalyeye fırlatılmış haki renk
pantolonu aldı ve yatağının yanındaki dolabı açıp bir Madras gömlek
ve kadife ceket çıkarttı.
"Revire git," dedi Martin. "Grip olduğunu söyle. Belki Garrett
sınava sonradan girmene izin verir."
"Tamam, olur." Jeff aceleyle giyindi ve ayağına deri moka-
senlerini geçirdi. Nefes nefese kalmak üzereydi; kendini yavaş yavaş
nefes almaya zorladı.
"Bu geceki Kuşları unutma, tamam mı? Saat sekizde Dooley's'de
Paula ve Judy ile buluşuyoruz; önce bir şeyler atıştıracağız."
"Tamam. Görüşürüz." Jeff koridora çıktı ve kapıyı ardından
kapattı. Merdivenleri bulup hızla üç kat aşağı indi ve yanından
geçtiği genç çocuklardan biri ismini seslenince mekanik bir sesle
"N'aber" dedi.
Odanın kapısı ardına kadar açıldı ve içerideki kapı tokmağı
kitaplığa çarptı. Her zaman olduğu gibi.
"Hey, ne işin var senin burada? Saat on bire çeyrek var. Onda
Amerikan Edebiyatı sınavın var sanıyordum."
Martin kapıda duruyordu, bir elinde kola, diğerinde bir sürü test
kitabı vardı. Jeff in birinci sınıftan oda arkadaşı Martin Bailey;
üniversite ve sonrasındaki birkaç yıl boyunca en yakın arkadaşı.
Martin 1981'de boşanması ve ardından gelen iflasından sonra
intihar etmişti.
"N'apıcaksın?" diye sordu Martin. 'T mi almayı planlıyorsun?"
Jeff şaşkınlık dolu bir sükunetle uzun zaman önce ölmüş olan
arkadaşına baktı: Gür, siyah saçları henüz seyrelmemişti, yüzünde
çizgiler yoktu ve parlak, genç gözleri henüz hiçbir acı görmemişti.
"Hey, sorun ne? Sen iyi misin, Jeff?"
"Ben...kendimi iyi hissetmiyorum."
Kapıya yakın olan masanın üzerinde duran, kaz boynu şekilli
eski lambayı ne zaman oynatsa yerinden çıktığını anımsadı. Ve
Martin'in yatağının yanındaki halıda kocaman bir kan lekesi vardı.
Evet, işte tam orada Jeff, Judy Gordon'u gizlice yukarı çıkartıp, kız
Drifters eşliğinde dans etmeye başlayıp da Chianti şişesine takıldığı
zamandan kalmıştı bu leke.
Jeffin uyandığında hissettiği hafif kafa karışıklığı yerini sağlam
bir şaşkınlığa bırakmıştı. Çarşafları kenara itti, yataktan fırladı ve
titreyerek masalardan birine yürüdü. Kendi masasına. Üstünde duran
kitaplara baktı: Kültür Modelleri, Samoa'da Büyümek, Nüfus
İstatistikleri. Sosyoloji 101. Dr...neydi? Danforth, Sanborn? Sabah
saat sekizde kampusun uzak bir ucundaki küf kokulu, eski ve büyük
holde dersten sonra kahvaltısını ederdi. Benedict kitabını aldı,
sayfaları çevirdi; bazı satırların altları çizilmişti ve kendi el yazısıyla
sayfa kenarlarına notlar alınmıştı.
13:06 18 Ekim 1988
Ve sonra düşünmekten kaçınması gereken hiçbir şey kalmadı çünkü
düşünme süreci bitmişti.
Jeff nefes alamıyordu.
Elbette nefes alamıyordu; ölçmüştü.
Ama öldüyse neden nefes alamadığının farkındaydı? Ya da
herhangi bir şeyin?
Tepesinde toparlanmış battaniyeyi kafasından çekti ve nefes aldı.
Kendi ter kokusuyla dolu ağır ve nemli bir hava.
Demek ölmemişti. Her nasılsa, bunu fark etmek onu heye-
canlandırmadı, tıpkı ölümle ilgili önceki varsayımlarının onu dehşete
düşüremediği gibi.
Belki de hayatın bitişini gizlice, hoşnutlukla karşılamıştı.
Şimdiyse her şey önceden olduğu gibi devam edecekti: Tatminsizlik
ve başarısız evliliğinin sonucu ya da sebebi olan, artık hangisi
olduğunu hatırlayamıyordu, bir amaçtan ve umuttan yoksun olmanın
acısı.
Battaniyeyi suratından çekti ve kırışık çarşafları tekmeledi.
Karanlık odanın bir yerlerinden zar zor duyulan bir müzik sesi
geliyordu. Eski bir şarkıydı: ġu Phil Spector kız gruplarından birinin
söylediği "Da Doo Ron Ron".
Jeff lambanın düğmesine uzandı, kafası yerinde değildi. Ya bir
hastane yatağındaydı ve ofiste olanlardan sonra iyileşmeye
çalışıyordu ya da evdeydi ve her zamankinden kötü bir rüyadan
uyanmıştı. Eli yatağın bağışındaki lambayı buldu ve ışığı açtı. Ufak,
dağınık bir odadaydı; kıyafetler ve kitaplar yerlere saçılmış ve bitişik
iki masa ve sandalyenin üzerinde gelişigüzel kümelenmişti. Ne bir
hastane ne de kendisinin ya da Linda'nın yatak odasıydı burası fakat
bir şekilde tanıdıktı.