Engin Nazlı
@Engin5252
Karaları deniz yapar dağları rüzgar yapıp kalbine yelken açarım
Teknoloji bölümü
Tekirdağ /Çerkezköy
Ordu /ünye, 1 Temmuz 1992
57 okur puanıAğustos 2020 tarihinde katıldı
Odanın kapısı ardına kadar açıldı ve içerideki kapı tokmağı
kitaplığa çarptı. Her zaman olduğu gibi.
"Hey, ne işin var senin burada? Saat on bire çeyrek var. Onda
Amerikan Edebiyatı sınavın var sanıyordum."
Martin kapıda duruyordu, bir elinde kola, diğerinde bir sürü test
kitabı vardı. Jeff in birinci sınıftan oda arkadaşı Martin Bailey;
üniversite ve sonrasındaki birkaç yıl boyunca en yakın arkadaşı.
Martin 1981'de boşanması ve ardından gelen iflasından sonra
intihar etmişti.
"N'apıcaksın?" diye sordu Martin. 'T mi almayı planlıyorsun?"
Jeff şaşkınlık dolu bir sükunetle uzun zaman önce ölmüş olan
arkadaşına baktı: Gür, siyah saçları henüz seyrelmemişti, yüzünde
çizgiler yoktu ve parlak, genç gözleri henüz hiçbir acı görmemişti.
"Hey, sorun ne? Sen iyi misin, Jeff?"
"Ben...kendimi iyi hissetmiyorum."
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kapıya yakın olan masanın üzerinde duran, kaz boynu şekilli
eski lambayı ne zaman oynatsa yerinden çıktığını anımsadı. Ve
Martin'in yatağının yanındaki halıda kocaman bir kan lekesi vardı.
Evet, işte tam orada Jeff, Judy Gordon'u gizlice yukarı çıkartıp, kız
Drifters eşliğinde dans etmeye başlayıp da Chianti şişesine takıldığı
zamandan kalmıştı bu leke.
Jeffin uyandığında hissettiği hafif kafa karışıklığı yerini sağlam
bir şaşkınlığa bırakmıştı. Çarşafları kenara itti, yataktan fırladı ve
titreyerek masalardan birine yürüdü. Kendi masasına. Üstünde duran
kitaplara baktı: Kültür Modelleri, Samoa'da Büyümek, Nüfus
İstatistikleri. Sosyoloji 101. Dr...neydi? Danforth, Sanborn? Sabah
saat sekizde kampusun uzak bir ucundaki küf kokulu, eski ve büyük
holde dersten sonra kahvaltısını ederdi. Benedict kitabını aldı,
sayfaları çevirdi; bazı satırların altları çizilmişti ve kendi el yazısıyla
sayfa kenarlarına notlar alınmıştı.
13:06 18 Ekim 1988
Ve sonra düşünmekten kaçınması gereken hiçbir şey kalmadı çünkü
düşünme süreci bitmişti.
Jeff nefes alamıyordu.
Elbette nefes alamıyordu; ölçmüştü.
Ama öldüyse neden nefes alamadığının farkındaydı? Ya da
herhangi bir şeyin?
Tepesinde toparlanmış battaniyeyi kafasından çekti ve nefes aldı.
Kendi ter kokusuyla dolu ağır ve nemli bir hava.
Demek ölmemişti. Her nasılsa, bunu fark etmek onu heye-
canlandırmadı, tıpkı ölümle ilgili önceki varsayımlarının onu dehşete
düşüremediği gibi.
Belki de hayatın bitişini gizlice, hoşnutlukla karşılamıştı.
Şimdiyse her şey önceden olduğu gibi devam edecekti: Tatminsizlik
ve başarısız evliliğinin sonucu ya da sebebi olan, artık hangisi
olduğunu hatırlayamıyordu, bir amaçtan ve umuttan yoksun olmanın
acısı.
Battaniyeyi suratından çekti ve kırışık çarşafları tekmeledi.
Karanlık odanın bir yerlerinden zar zor duyulan bir müzik sesi
geliyordu. Eski bir şarkıydı: ġu Phil Spector kız gruplarından birinin
söylediği "Da Doo Ron Ron".
Jeff lambanın düğmesine uzandı, kafası yerinde değildi. Ya bir
hastane yatağındaydı ve ofiste olanlardan sonra iyileşmeye
çalışıyordu ya da evdeydi ve her zamankinden kötü bir rüyadan
uyanmıştı. Eli yatağın bağışındaki lambayı buldu ve ışığı açtı. Ufak,
dağınık bir odadaydı; kıyafetler ve kitaplar yerlere saçılmış ve bitişik
iki masa ve sandalyenin üzerinde gelişigüzel kümelenmişti. Ne bir
hastane ne de kendisinin ya da Linda'nın yatak odasıydı burası fakat
bir şekilde tanıdıktı.
İhtiyacımız olan, ihtiyacımız olan şey ...konuşmak, diye
düşündü. Birbirimizin gözlerinin içine bakıp şunu söylemek:
Yürümüyor. Hiçbir şey, romantizm ya da tutku ya da görkemli
planlar. Hepsi boşa çıkıyordu ve suçlanacak hiç kimse yoktu. Bu
böyleydi, o kadar.
Fakat tabii ki bunu asla yapmayacaklardı. Başarısızlığın özü de
buydu, daha derin ihtiyaçlarından nadiren konuşmaları ve her zaman
aralarında duran o eksiklik hissinin lafını açmamaları.
Linda anlamsız ve soğan doğramaktan yaşarmış gözyaşını elinin
tersiyle sildi. "Beni duydun mu, Jeff?" "Evet. Seni duydum."
"İhtiyacımız olan şey şey," dedi, Jeff e dönüp ama doğrudan ona
bakmayarak, "yeni bir duş perdesi."
Büyük olasılıkla Jeff ölmeye başlamadan önce telefonda ifade
edeceği ihtiyaç da bunun gibi bir şeydi, "...on iki yumurta," diye
bitecekti cümlesi muhtemelen, ya da "...bir kutu kahve filtresi."
Peki Jeff bütün bunları neden düşünüyordu, merak etti.
Ölüyordu, Tanrı aşkına, son düşünceleri daha derin, daha felsefi bir
Şeyler olamaz mıydı? Ya da hayatının önemli noktalarının hızlı
tekrarı ve kırk üç yılın gözden geçirilmesi? İnsanlar boğulurken
böyle olurdu, değil mi?
Güzel bir ev de iyi olurdu hani, belki de bazı hüzünlü pazar
günleri Montclair, Upper Mountain Road'daki, önlerinden geçerken
içlerini çektikleri görkemli ve eski evlerden biri. Ya da White
Plains'de bir ev, golf sahalarının yakınındaki Ridgeway Avenue'deki
on iki odalı Tudor evlerinden biri. Golfe bağlamak istediğinden değil;
Maple Moor ve Westchester Hills gibi isimleri olan o geniş
yeĢillikler Brooklyn-Queens otobanı ve LaGuardia Havalimanı
pistinden daha hoş bir ortam olacağı için.