"Senin baban iyi bir adam mıydı?" diye sorsa verecek cevap bulamazdım. Çünkü iyiliği ve fenalığı hakkında bir fikir sahibi olacak kadar onu tanımıyordum. Babam benim için "insan" olarak hemen hemen hiç mevcut değildi; yalnız "baba" dedikleri mücerret bir mefhumun insan şeklinde görünüşü idi.
Gerçi biraz evvel bahsettiğim o manasız *nahvet sizde yok... Fakat pek çocuk, daha doğrusu pek kadın gibisiniz...Tıpkı annem gibi sizi de birinin idare etmesi lazım... Bu, ben olabilirim...Eğer isterseniz..
düşünmeyi öğrenmiş, hayat hakkındaki hükümlerini vermiş ve dünyayı istihfaf etmeye başlamış bir kadındı. İki tarafında ibadet eder gibi duran azizlere değil, kucağındaki Mesih'e değil, hatta gökyüzüne de değil, toprağa bakıyor ve muhakkak ki bir şeyler görüyordu.