Hani gözün dalar ya bazen boşluğa
Oysa kalbin alışmış zaten yokluğa
Ne ona ,ne onsuzluğa
Mahkum kalmışsın yalnız ruhsuzluğa
Hani ruhun acır ya bazen gözyaşlarınla
Dalarsın ya sessiz çığlıklarıyla uykuya
Sonra rüyaların bir bir döner kabusa
Ve yanar umut şehri gerçeğin yangınında
Hani hayal kurarsın ya dünyaya rağmen
Seversin bir şeyleri ;bıkmadan ,yeniden
Bir bakmışsın kaçmış hayallerin pencereden
Geriye nefret kalmış, çok sevdiğinden
Hani gülersin ya bazen tüm acılarına
Kahkahalar atarsın kendi yıkılışına
Öyle bir kıyar ki yapmaz dediklerin canına
Bulursun kendini elinde bir ip bir mektupla...
Bilir misin ruhun ölmesini,
Kalbin bir köşede ağlarken,bedenin gülmesini?
Ne kalmasını ne gitmesini
Öğrenmişsin çaresizce sevmesini