Erdal ÖZAYDIN
@Engineer47
》Bahr isen de katre-i nâçiz göster kendini
(Şeyhulislam Yahya)
》Okumak; bakış açımızı zenginleştirir,
Beyni de düşünce kütüphanesi yapar.
(E.ÖZAYDIN)
474 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Gün Eksilmesin Penceremden | Cahit Sıtkı TarancıŞiir
Ne doğan güne hükmüm geçer,
Ne halden anlayan bulunur;
Ah aklımdan ölümüm geçer;
Sonra bu kuş, bu bahçe, bu nur.
Ve gönül Tanrısına der ki:
- Pervam yok verdiğin elemden;
Her mihnet kabulüm, yeter ki
Gün eksilmesin penceremden!
Reklam
Heft Reng platforma Davet
Sitemiz heft-reng.blogspot.com
Sitemiz kayıt olabileceğiniz içeriklerinizi kolayca paylaşabileceğiz kendinize ait bir blog alanı olan mobil uygulama olarak yükleyebileceğiz bir platform olarak oluşturduk. Bize destek olmak için bir kaç dk ayırıp Google hesabınızla giriş yaparak kayıt olabilir. Uygulama da bulunan uygulamayı yükle butonu ile kolayca uygulamayı yükleyebilirsiniz.
Katılarak ve paylaşarak destek olabilirseniz. Mutluluk duyarım.
Türkiye'nin ünlü şeflerinden 
Murat Aslan çıkardığı kitaplar ve şiirleriyle de tanınır.
Bu şiiri ise beni sürekli düşünmeye sevk eder.
Beni sık sık düşündüren bir menkıbeyi de paylaşmak isterim..
Bir gün Ahmed er-Rufâî Hazretleri dergâhta sohbet verecektir. Tam o sırada hanımının rahatsız olduğu haberi gelir. Oğlu da artık ilim tahsilini tamamladığını düşünmektedir ve şöyle der:
“Babacığım, bugün sohbeti ben yapayım. Sen annemin yanında ol.”
Rufâî Hazretleri izin verir.
Oğlu kürsüye çıkar. Ayetlerden, hadislerden, büyük âriflerin sözlerinden bahseder. Tasavvufun derin meselelerini anlatır. Fakat cemaatin dikkati dağılır. Bazıları uyuklar.
Genç adam çok üzülür.
Ertesi gün babası sohbet için gelir. Cemaat toplanır. O ise şöyle söze başlar:
“Dün aranızda bulunamadım. Hanımım hastaydı. Ona yemek yapmak zorunda kaldım. Önce mutfağa gittim… Patlıcanları yıkadım.”
Cemaat dikkat kesilir.
“Sonra onları güzelce soydum.”
Cemaatin ilgisi artar.
Sonra doğradım… tencereye koydum… yağa attım…
Bu sırada cemaatin içinde bir vecd hâli oluşur. Bazıları gözyaşı döker.
Oğlu hayret içinde kalır ve sorar:
Babacığım, ben dün Allah’ın büyük hakikatlerini anlattım, kimse etkilenmedi. Sen patlıcan anlattın, herkes mest oldu. Bunun sırrı nedir?
Rufâî Hazretleri şu cevabı verir:
Evladım…
Sen bildiğini anlattın.
Ben ise yaşadığımı anlattım.
"Önce patlıcanları yıkadım."
İnsan da önce kendini yıkamalıdır.
Kalbini günahların kirinden arındırmalıdır.
Sonra devam eder:
"Patlıcanların kabuklarını soydum."
Ardından şöyle açıklar:
İnsan da nefsinin kabuğunu soymalıdır.
Kibirden, gösterişten, benlikten sıyrılmalıdır.
Sonra der ki:
"Sonra onları doğradım."
**Kalpteki kötü huylar parçalanmadan
insan olgunlaşamaz.**
Hırs, haset, öfke… bunlar kesilip ayrılmalıdır.
Devam eder:
"Sonra onları tencereye koydum ve ateşte pişirdim."
İnsan da hayatın ateşinde pişer. Sıkıntılar, sabır ve imtihan insanı olgunlaştırır.
En sonunda şöyle bağlar:
"Pişince yemek yenir ve fayda verir.
İnsan da bu yollardan geçince
başkalarına faydalı bir kul hâline gelir."
Murat Aslan çıkardığı kitaplar ve şiirleriyle de tanınır.
Bu şiiri ise beni sürekli düşünmeye sevk eder.
Beni sık sık düşündüren bir menkıbeyi de paylaşmak isterim..
Bir gün Ahmed er-Rufâî Hazretleri dergâhta sohbet verecektir. Tam o sırada hanımının rahatsız olduğu haberi gelir. Oğlu da artık ilim tahsilini tamamladığını düşünmektedir ve şöyle der:
“Babacığım, bugün sohbeti ben yapayım. Sen annemin yanında ol.”
Rufâî Hazretleri izin verir.
Oğlu kürsüye çıkar. Ayetlerden, hadislerden, büyük âriflerin sözlerinden bahseder. Tasavvufun derin meselelerini anlatır. Fakat cemaatin dikkati dağılır. Bazıları uyuklar.
Genç adam çok üzülür.
Ertesi gün babası sohbet için gelir. Cemaat toplanır. O ise şöyle söze başlar:
“Dün aranızda bulunamadım. Hanımım hastaydı. Ona yemek yapmak zorunda kaldım. Önce mutfağa gittim… Patlıcanları yıkadım.”
Cemaat dikkat kesilir.
“Sonra onları güzelce soydum.”
Cemaatin ilgisi artar.
Sonra doğradım… tencereye koydum… yağa attım…
Bu sırada cemaatin içinde bir vecd hâli oluşur. Bazıları gözyaşı döker.
Oğlu hayret içinde kalır ve sorar:
Babacığım, ben dün Allah’ın büyük hakikatlerini anlattım, kimse etkilenmedi. Sen patlıcan anlattın, herkes mest oldu. Bunun sırrı nedir?
Rufâî Hazretleri şu cevabı verir:
Evladım…
Sen bildiğini anlattın.
Ben ise yaşadığımı anlattım.
"Önce patlıcanları yıkadım."
İnsan da önce kendini yıkamalıdır.
Kalbini günahların kirinden arındırmalıdır.
Sonra devam eder:
"Patlıcanların kabuklarını soydum."
Ardından şöyle açıklar:
İnsan da nefsinin kabuğunu soymalıdır.
Kibirden, gösterişten, benlikten sıyrılmalıdır.
Sonra der ki:
"Sonra onları doğradım."
**Kalpteki kötü huylar parçalanmadan
insan olgunlaşamaz.**
Hırs, haset, öfke… bunlar kesilip ayrılmalıdır.
Devam eder:
"Sonra onları tencereye koydum ve ateşte pişirdim."
İnsan da hayatın ateşinde pişer. Sıkıntılar, sabır ve imtihan insanı olgunlaştırır.
En sonunda şöyle bağlar:
"Pişince yemek yenir ve fayda verir.
İnsan da bu yollardan geçince
başkalarına faydalı bir kul hâline gelir."HoşreftarŞiir
Manzarası sen olan penceremin önünde,
Köşesine adını kazıdığım tahta sedirde
Temeline hayalini ektiğim evimde
Gidişini izliyorum, ıslak mendilin elimde
Gün kararıyor, yağmur yağıyor
Tahta şemsiyenden üzerine sular sızıyor
Söylesene beyaz elbisen çok mu ıslanıyor?
Bütün kalabalığı bir sen telaşı sarıyor
Sağdan soldan ismini duyuyorum
Her yer sen olmuş, kokunu alıyorum
Bir kadının göğsüne ilişmiş resmini kıskanıyorum
Öylesine güzelsin ki gidişine aşık oluyorum
Belli ki yoruldun, koluna dostların giriyor
Gidişinin sesi kulaklarımın pasını siliyor
Tanımadığın bir adam senin iyiliğini anıyor
Bulutlar tez gel diye ardından su döküyor
Yağmur yağıyor, acele etmeye teşvik ediliyorum
Annenden yersiz bir telaş seziyorum
Oradan buradan "çabuk" deniyor, anlamıyorum
Bense telaşsız, bu güzel gidişini izliyorum
Eyy gidişi güzel! Ey hoşreftar!
Ne bu acele yolun sonunda vuslat mı var?
Beyaz elbiseni saklayan topraktan duvar
İki kaburgamın arasından daha mı dar?
[LEYLA İLE MECNUN (DİBACE) ÖNSÖZ]Alıntı
Ey neş'et-i hüsni aşka te'sir kılan
Aşkıyla binâ-yı kevni ta'mir kılan
Leyli ser-i zülfini girih-gir kılan
Mecnun-ı hazin boynuna zencir kılan.
Dutsam taleb-i hakikate rah-ı mecaz
Efsane behanesiyle arz etsem râz
Leyli sebebiyle vasfun etsem âgâz
Mecnûn dili ile etsem izhâr-ı niyaz.
Lutf ile şeb-i ümmûdümi rûz eyle
İkbâlümi tevfik ile firûz eyle
Leyli kimi lafzumı dil-efrûz eyle
Mecnun kimi nazmumı ciger-sûz eyle.
Ey güzelliğin ortaya çıkışıyla aşkı etkileyen,
Aşkınla varlık binasını onarıp ayakta tutan,
Leylâ’nın saçının ucunu düğüm düğüm eden,
Zavallı Mecnun’u boynuna zincir vuran!
Hakikati arama isteğiyle mecaz yolunu tutsam,
Sırrımı bir efsane bahanesiyle dile getirsem,
Leylâ sebebiyle seni övmeye başlasam,
Mecnun’un diliyle yalvarışımı ortaya koysam.
Lütfunla ömrümün gecesini gündüz eyle,
Talihimi başarıyla aydınlat,
Sözümü Leylâ gibi gönül parlatan kıl,
Şiirimi Mecnun gibi yürek yakan eyle.