Bir elçidir papatyalar.
Kime nasip olmuşsa kara sevdalar.
Sevdiğinden haber var!
Yapraklarında; "Seviyor, sevmiyor" diye mesajlar.
İnsan severken ne kadar da zalim olurlar.
Bir papatyanın güzelliğe kıya kıya;
"Seviyor mu, sevmiyor mu?" diye
ellerinde can veriyor yapraklar.
Aşk geçici bir körlük ve geçici bir akıl tutulmasıdır çünkü.
Ne görür, ne düşünür ne de duyar;
Bir papatyanın feryadını...
Taşlık olsa da toprak bir tehnada.
İster yakın olsun ister uzak.
Yine güzellikler verir;
Bir çiçekle, bir bitkiyle veya gelinciklerle...
Bir ders veriyor bize doğa.
En umutsuz anında bile;
"bir bana bak sen bir bana!
Sadece bakarsan umutsuz,
Ama görürsen umutlu olursun." der...
Bazı insanlar aniden değişip uzaklaşıyorsa;
Ya düşman kesilmiştir size ya da iyi birer oyuncudur iki bin yüzlülükte.
Düşmansa sizden kaynaklı bir sebebi vardır.
Oyuncuysa kendisinden kaynaklı bir karaktersizliği vardır...