Korona günlerinde Oğuz Atay okumak herhalde insanın başına gelebilecek en ürkütücü şeylerden biridir, bunu Tehlikeli oyunları okurken hissettim. Çoğu okuyucu, kitabı ve kahramanı Hikmet BENOL karakterini öve öve bitiremese de, ben söve söve bitiremedim. Kim kendisinin ya da muhatabının Hikmet BENOL gibi birsi olmasını ister ki; aklından şüphe ederim. Sürekli herkesçe sevilmeyi isteyen, her sözünün tasdik görmesini bekleyen adeta beklentilerin içinde boğulmuş bir adamın yerinde kim olmak ister. O kadar fikren dağınık ki kendisi – tabi bu iç monologların fazla olması ve romanın ve yazarın tarzı ile alakalı- bir müddet sonra acaba bir Peygamber bu adama sabredebilir miydi diye soruyorsunuz kendinize? Dolayısıyla ne ilk karısı Sevgi’nin ne de sevgilisi Bilge’nin -ki bu karakterlerin de varlığı şüpheli- kendisine tahammül edememelerine şaşırmıyorsunuz. Tersine bu kadar beraberce yaşamalarına şaşırıyorsunuz. Ben olsam dünyadan bu kadar mükemmeliyetçilik sınırında beklentisi olan bir adamı çoktan itlaf etmiştim diyebilirsiniz. Açıkçası ben Hikmet BENOL’AMADIM. Dolayısıyla yazım dağınıklığı yanında düşüncelerinin de birbirine girdiği, özellikle Cumhuriyet elitistlerinin ya da aydınının kafa karışıklığı ve biraz da aşağılık kompleksini karmaşık bir anlatımda gördüğünüz bir roman olarak karşınıza çıkıyor Tehlikeli Oyunlar. Okuma serüvenine yeni başlayanlarca okunmamalı ve okutturulmamalı.
Anlatan her ne kadar Kumarbaz romanını okumasa da bilmese de; azılı bir kumarbazın gecenin köründe uykusundan uyanıp tıpkı bir morfinman gibi kumarhanenin yolunun tuttuğunu anlatmıştı bana. O gün kumar bağımlılığının ne kadar ürpertici bir şey olduğunu hissetmiştim. Düşünsenize, başlangıçta bir şeyi sonraları her şeyi kazanmak için başkalarının ve onun masumlarının varlığını vahşice çekip almak istiyorsunuz. Ne kadar korkunç.
Roman'da kahramanın gayesi belki de böylesi bir amaç olmamakla birlikte buna hizmet ettiğinin farkına bile varamadan bu biteviyenin esiri oluyor. Öyle ki; sevdiği kadın uğruna müptelası olduğu kumar illetinin, kendisinde yarattığı illüzyon kısa bir süre sonra bütün hayallerinin, sevgilerinin önüne geçecektir.
Aslında her tartışmada iki tarafı dinleyip karar verme gibi bir huyu olmalı insanın. Bu bağlamda keşke Kafka'nın babasına yazdığı bu sitemkar mektubun cevap niteliğinde bir karşılığını da babasının kaleminden görebilseydik. Fakat eminim bu kadar kuvvetli dayanakları olan bir yazı göremeyecektik. Belki de yanılıyorum görebilecektik. Ne de olsa her ne kadar fiziksel özellikleri birbirine zıt olsa da Franz Kafka'nın babası...
Kafka'nın babasına ulaştırmadığı, baştan sona feveran eden bu mektubunu bir baba olarak da okudum. Yıllar geçse de, hatta yüzyıllar, insanoğlunun birbiri üzerinde bıraktığı izler pek değişmeyecek gibi. Bu bakımdan acaba Kafka'nın babasının düştüğü hataların hangisini farkında olmadan yaptığımı ya da yapabileceğimi görmem açısından çok faydalı bir eser. Öte yandan, bir insanın canından çok sevdiği veyahut sevmesi gerektiği evladına bilerek ya da bilmeyerek yapabileceği olumsuz hatta abartıya kaçacak olursak vahşice davranışları gözlemleme açısından ibretlik bir eser.
