Erhan C.
@ErhanCengiz
Türkiye
Türkiye
12 okur puanı
Ocak 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
hiciv masalları
Aziz Nesin'in dilini çok seviyorum. Duru ve anlaşılır bir Türkçe ile meramını çok net anlatan usta bir kalem. İlk okuduğum eseri Şimdiki Çocuklar Harika kitabıydı ve okurken keyif almış çokça gülmüştüm. Memleketin Birinde kitabında ise yazar dönemin Türkiyesindeki çarpıklıkları, çürümüşlüğü masal formuna sokarak çok zekice gözler önüne seriyor. Kitabı okurken anlıyorsunuz ki aslında pek bir şey değişmemiş maalesef güzel ülkemizde. Halkın şikayet ettiği her şeyi yine halkın yapması göndermeleri çok kıymetli bence ve bu güzel hiciv masalları kitabında benim en sevdiğim masal Bay Öküzle Bay Ahmet oldu.
Kitap ikişer üçer sayfa masallardan oluşuyor. Klasik tespitle gülerken düşünüyor ve üzülüyorsunuz. Tavsiye ederim mutlaka okuyun.
Reklam
Abdülhamid dönemine içerden bir bakış
öncelikle yazar Zülfü Livaneli hakkında bir kaç görüşümü paylaşarak incelemeye başlamak istiyorum. En son okuduğum livaneli kitabı Eliya ile yolculuk kitabıydı. Daha önce yazarın Serenad, Leyla'nın evi, son ada, sanat uzun hayat kısa gibi kitaplarını da okumuştum. Fakat okuduğum son kitabında livanelinin kaleminden çıkan bir söz beni yazardan soğutmaya yetmişti açıkçası. Tam hatırlayamamakla birlikte yazar adı geçen kitabında "biz de korkuyoruz o siyah Türklerden" minvalinde bir söz kullanmıştı, annesi tarafından türkler geliyor diye korkutulan rum eliya kazanın çoçukluk korkusunu paylaşırken. Entellektüel birikimi olan birinin geçmişin ırk temelli gruplaşmasında en azından bir tarafın sıkıntısını anlıyorum mesajı vermek için büründüğü bu ucuz şovenizmi beni kendinden soğutmaya yetmişti. Ama hayat siyah-beyaz, doğru-yanlış gibi basit sınıflandırmaya sığmayacak kadar organik, esnek. Bu mentaliteye aşina olduğumdan beri artık insanların ne dediğinden çok ne amaçla söylediğine odaklanmaya başladım ve bu nedenle bir daha okumam dediğim livanelinin Kaplanın Sırtında kitabına başlama kararı aldım.
Şimdi gelelim Kaplanın Sırtında kitabına. Kitabın temelde ele aldığı konu, ikinci meşrutiyetin ilanından sonra (bazı tarihi&siyasi kaynaklara göre Abdülhamid tarafından çıkartılan) patlak veren 31 mart vakası ve ittihat ve terakkinin duruma el atıp isyanı bastırıp sonucunda da Abdülhamidi tahttan indirilip Selanik'te Alatini köşküne ailesiyle beraber sürgüne yollamasıdır. Kitap bir çok tarihi kaynaktan beslenerek kurgulanmış ve sürgünde Abdülhamid ve ailesinin hususi doktorluğunu yapan aynı zamanda kitabın baş karakterlerinden biri olan Doktor Atıf'ın anıları etrafında yazılmış tarihi bir roman. Atıf ittihatçı bir askeri doktor ve aldığı görev gereğince her gün Alatini köşküne
iyi başlangıç kötü bitiş
Kitap bir anti-kahraman kitabı gibi lanse edilmişti fakat yazar anti-kahramanı çok ululadığı için bir kafa karışıklığı oluşuyor. Kitaba ismini veren şibumi felsefesi spiritiüel bir kişisel farkındalık egzersizi gibi bir şey ve başkahramanın bir yeteneği. Kitabın başında karakterin bu felsefe üzerinden olaylara bakış atacağı gibi bir izlenime kapıldım belki de ben yanlış bir beklentiye girdim ama devamı öyle olmadı. Kitapta küresel dünya düzenine göndermeler de var ve katılmamaya gayret göstersem de ırkçı bir kaç söylem de mevcut. Bu dünya düzenini eleştirirken de okur heyecanlanıyor ve ister istemez bir beklentiye giriyor. Bu konunun üzerinde daha derinlemesine gidileceği gibi bir algı oluşuyor. Sonra bu algı da boşa düşüyor. Temelde kitap alt metni olan iyi kurgulanmış bir aksiyon filminin fragmanı gibi duruyor ama okurken özellikle son 100-200 sayfasında yazar sanki anlatacak bir hikayesi kalmadığı için alelade söz öbeklerini yan yana dizmiş gibi olmuş. Özetlemek gerekirse, kitap başta bir felsefe öğretisi, dünya düzenin bileşenlerine (dost&düşma, politika&güç, din&toplum) farklı bir yorum ve insan ama insan üstü özellikleri olan bir kahramanın keyifli bir aksiyon macerası gibi duruyor ama içine girince bazı detaylarda heba edilmiş bir konu olduğunu fark ediyorsunuz. En azından benim yorumum böyle.
dürüst olmak gerekirse okuması zor bir kitap. hatta ilk 130 sayfadan sonra başa dönüp tekrar başladım kitaba. olay örgüsü bir şekilde beni içinde tuttuğu için okumam gerektiğini düşündüm. kitabın başında o kadar çok karakter var ki kim kimdi karıştırıyorsunuz biraz ara verince de hepten unutuyorsunuz o yüzden ikinci başlayışımda biraz daha dikkat vererek okudum ve bu sefer tutundum kitaba. konusu ingiliz istihbaratında üst kademede bulunan bir köstebeğin açığa çıkarılması etrafında kurgulanmış konuca akıcı dilce tutuk bir roman. hollywood vari aksiyon filminden ziyade biraz daha durağan ve gerçekçi bir teması var ve bu beni kitapta tutan şey oldu. gerçek bir istihbarat operasyonu içindeymişsiniz duygusuna kapılıyorsunuz. zaten yazar da eski ingiliz istihbarat elemanı olduğu için gerçeklik yanı güçlü bir kitap çıkartmış. kitaptan uyarlama filme gelecek olursak, film beklentimin çok altında bir performans sergiledi. ayrıca kitapta bir karakter olan Tarr'ın operasyon sahası kitaptan farklı olarak filmde İstanbul olmuş ilginç bir detaydı. John Le Carre in okuduğum ilk kitabıydı ve muhtemelen başka kitaplarını da okurum diye düşünüyorum. kısaca ben beğendim eğer okumayı düşünüp bu incelemeyi okuyan biriyseniz kitabın başında biraz sabredin derim. keyifli okumalar.
