Sakin gökyüzünün altında, mezarların arasında dolandım. Fundalar ve çan çiçekleri arasında uçuşup duran pervaneleri izledim. Otları hışırdatan hafif rüzgarın fısıltısını dinledim. İnsan, nasıl olur da bu sakin toprağın altında yatanların huzursuz bir uykuda olduklarına inanabilir, şaşırdım.
Ve birden, bir kez daha, hayatlarımızın geri zekalıların elinde olduğunu görüyoruz. Bombalar patlayabilir; bombalar hiç patlamayabilir. O, piti piti, karamela sepeti...