Esma Oğuzhan
@EsmaMD
Apostrof Dergisi yazarı, editörü ve şairi
İTÜ Ortabahçe dergisinin tanıtım koordinatörü
Yazar ve öğrenci
İstanbul Technical University
İstanbul
2004
1 okur puanı
Ekim 2022 tarihinde katıldı
Fake love or reality love?Vuslat'a Hasret
Bazen o kadar acır ki yüreğim,
Geçmişi düşünür ,bugünün ıstırabıyla harmanlar.
Sensiz geçen her günüm biraz eksik biraz buruk.
Bugünlerde gözlerine bakamaz oldum,
Yüreğimde binbir türlü soru...
Hasret kaldığım hiç bakamadığım gözlerinin içi, hiç tutmadigim ellerin,
Bilmediğim kokun, yabancı kaldığım sesin ve sözlerin.
Sen kalbimin derin kuyusundaki sesiz çığlığa yabancı
Bilmediğin bir dilde haykırıyorum sana:
Sevginin en hası ne ise aşkdan öte bir hisle kavruluyor kalbim.
Sensiz her anım eksik, tuz misali ...
Umut bile kalmamış aşklara inat,
Hasretin gönlümü kavururken,
Sana olan muhabbet kalpten.
Amygdalamda hapsolmuş tüm hatıralara inat
Seviyorum ...
Sidelyam ol kalbimdeki mühür
Senin elini tutmadan inanmam aşk denen suça
Badem ağaçları açtı seni beklerken , ben kiraz çiçeklerini bekliyorum.
Kalbimin beklediği incir çiçeği açmadı,
Lotus oldum ben incir çiçeğini beklerken , efsaneler gerçek değil!
Kiraz çiçekleri açtığında adını bilmediğim dağlarda seni bekliyor olacağım.
İndigoya
Hasret ve özlemle...
Sevmek hep tehlikeyiydi...
Vuslata Hasret.
Reklam
Savrulmuş KelimelerCahit Zarifoğlu
Artık mevsim kış,
Serin bir sabahın huzuruna eğilip,
Toprağı öpüyor yapraklar.
Her şeyin rengi soluk bu günlerde
Her şey kirli bir sarıya dönük.
Tozunu yuttuğumuz zamanın kollarında uyuyor şimdilik gençliğimiz.
Anılar eskinin rüzgarıyla ile aklımın kıyısına vurup duruyor.
Birbirine vuruyor herkesten saklı,
Kendi ikliminde kayıp, derin kabuklu yaralarımız...
İçimden akıp yükselen, özlemlerine değen ,
Derin bir kış hikayesi bu.
Merdivenlerinde koştuğumuz,
Sıralarında sırdaş olduğumuz,
Bir Kara Lise Hikayesi...
A. CAHİT ZARİFOĞLU
17.11.2022
KALEMİME KAĞIDIMAEdebiyat
Sevgimle doldurduğum satırlar,
Hatırlar mı acaba beni
Hani yalnız gecelerimin dostu
sessiz sakin duygularımın yoldaşı
kimsesiz gecelerimin dostu
kalemim kağıdım...
sensiz geçen birkaç yıl...
Kimsesiz kalmış bir çocuk misaliydim
kalbim sessiz köşesine silmişti
çığlıklarım sizi beklerken
sesime duyan bir tek sensin.
Hani biri yaz güneş altında kırılan
kolum sizden uzaklaşmıştı ya
onun bile gözleri yaşlandı yokluğunuzda.
Kağıdım, kalemim yokluğunda yok olduğum
sensiz geçebilecek her an zifiri karanlık
Sensiz olmuyor sensiz sessiz bu yollar
anlatacak kimsem yok...
Hayallerim yoksun şimdi buralarda.
ESMA OĞUZHAN