Esma dirikoç özdemir
@Esmdrkc
Hızlı, sade ve rahat okunan bi kitaptı. Üç kuşak birlikte yaşayan kadınlardan en son jenerasyon Şehnaz’ın hayatı, annesinin uyurgezerliği gibi görünen durumun ardındaki aile sırrını ortaya çıkmasıyla sarsılıyor. Aile travması ve kuşak aktarımı, anneden kıza geçen duygular, nefretler, bağımlılıklar Şehnazın hayatında gölge gibi peşindeyken “Annem annesinden nefret etti, ben de annemden mi?” sorusu aile ilişkilerini kafasında hep asılı bırakıyo. Romanda Şehnazın aşk hikâyesi de klasik değil. Üniversitedeki hocasının sevgilisi olarak ömrünü ona adaması daha çok kaybolma ve kendini yok saymasını aslında onun iç boşluğunu doldurma çabası olarak gördüm. Yani aşk burada olması gerektiği gibi iyileştiren değil, onu çok hırpalayan ve daha da yaralayan bir şey. Bu aşk üçgeni hatta zaman zaman dörtgen bile olurken E nin karısı Eyşan‘ın da yüzeysel kaldığını düşünüyordum. Bu kadar güçlü bir karakterin ikinci kadına sessiz kalması kafamdaki imajı tamamlamıyo bu durum biraz okuyucuya bırakılıyo. Eyşanın aksine Şehnazın ikinci kadın olması annesiyle sağlıklı bir bağ kuramaması babasının bebekken kaybı gibi içinde hep bir eksiklik hissiyle açıklanabilir. Bu boşluğu da aşkla doldurmaya çalışıyor. Ama bu aşk iyileştirmiyor aksine onu daha da kırılgan yapıyor. Şehnaz da sevdiği için bağlı değil, bağlandığı için seviyor E yi bence. Bu yüzden kopamıyor. Yazarın “insan kendine ne kadar değer veriyorsa, o kadar sevilir.” sözü de tasdikliyor. Şehnaz kendini ikinci plana koyduğu için hayat da onu ikinci plana koyuyor Şehnaz’ın annesi de kendi hayatında eksik ve kırgın bir kadın ve Şehnaz farkında olmadan aynı kaderi tekrar ediyor. Bu tam olarak kitabın da ana fikri.Yaşanmamış, çözülmemiş ne varsa tekrar eder. Şehnaz’ın hayatındaki sorunlar bu kadar da değil. Unutamama hali onun günlük hayat
20 li yaşlarımda okumuştum Masumiyet müzesini ve Kemal’in aşkı çok gerçekti çok romantik. Füsun’u sevmekten çok, Füsun’la yaşadığı anları sevmeye başlaması Kemalin bu büyük aşkı yaşaması her ne kadar kavuşamasada hayatını o aşkın içine hapsetmesi aşırı erkilemişti beni ve bu roman en sevdiğim romanlarda zirvemi oluşturmuştu. Kemal’in aşkı bencil değil, sahip olmak için değildi. Sadece onun yanında olabilmek için sevmesi çok hoşuma gitmişti. Belki de o yüzden bana romantik geliyodu. Acaba aşkı mı yoksa kendi içindeki o tutkulu versiyonunu mu istiyordu bilmiyorum ama bir kadının unutulmayacak kadar sevilmesi fikri hoş geliyor insana… Ama bu yaşımda insanın romantizm anlayışı değişiyor demek ki. Diziyi izleyince bi aşkın içinde saplantılı bir şekilde takılı kalmak hem Kemal hem Füsun açısından da hoşuma gitmiyor. Kemal’in takıntılı aşkının içinde sıkışıp kalmış bir kadın Füsun, hayatı hayal kırıklığı, kaybedişlerle dolu, hayatının en parlak döneminde, bir erkeğin bekleme odasına dönüşüyor. Bir kadının potansiyelinin bir erkeğin kararsızlığı içinde erimesini bu aklımla bu yaşımda kabul edemiyorum. Hayatı bekleyerek, ertelenerek, yarım kalmış bir ihtimal gibi geçiyor. Ateşe atlamak ilk anda tutku gibi gelebilir ama uzun vadede küle dönmek demektir. 20lerde takıntıyla sevilmek romantik ama 40larda net ve güvenli sevgi daha değerli. Aşk için yanmak mı yoksa yanmadan ısınabileceğimiz biri mi! Romanı okurken hep o aşka odaklanırken dizi de Sibel markajıma girdi. Seviyorsan savaşmak istersin. Ama sürekli eksik hissetmek de istemezsin. Kemal aşkı yaşadı ama hayatı kaçırdı. Sibel aşkı kaybetti ama hayatı kazandı çünkü önüne baktı takılı kalmadı. Kendimi ona belki bu yüzden yakın hissettim. Çünkü çok sessiz bir güç bu. Dram yapmadan, bağırmadan, intikam almadan… sadece yürüyüp
