Esmen Öztürkoğlu
@Esmen
Çocukların yapabilmeye olan inançları, iyi olma halleri ve azimleri doğuştandır. Sonra biz çıkarız karşılarına ve uçabileceklerini zannettikleri kanatlarını kırarız birer birer. Bunu da onları eğitmek için yaptığımızı söyleriz sağa sola.
Şefkat koşulsuz kabul gerektiriyor. Sanirim bu kabule öncelikle kendimizden başlamalıyız. Geçmiş utançlarımız, kapanmayan yaralarımız, örselenmiş ve hissettirmeden ruhumuzu cezalandıran yanımız kendimize şefkat gösterme konusunda zorluk yaşatabiliyor. Bunun kaynağı muhtemelen kendi çocukluğumuzda saklı. İhmaller, görülmediğimiz anlar, sik eleştiriler, beğenilmemeler, kıyaslanmalar hepsi bir yerde saklanıyor. Bizim çocuklarımıza şefkat gösterebilmemiz ve onları örselemememiz için kendi duygu dünyamızın farkında olmamız ve utançlarimizdan sıyrılmamız gerekiyor
Çocuklarımızla kurduğumuz ilişkideki tutumlarımızı sorgulamadan önce, durmak kendimizi dinlemek; nerden geldiğimizi ne yapmaya çalıştığımızı, nereye gittiğimizi ve belki de var oluş amacımızı gözden geçirmek anlamlı olacaktır.
Çocuklarımızı korumak için atacağımız adımlardan belki de en önemlisi, kendimizi korumak olabilir. Çağın girdabından uzaklaştığımızda çocuklarımız da korunmuş olacak.