Aşkın uzun bir dostluktan ya da sürekli bir ilişkiden doğduğunu sanmak yanlıştır.Aşk,manevi bir paylaşmanın meyvesidir.Eğer bu kaynaşma bir anda olmazsa, değil bir yılda bir yüzyılda daha oluşmayacaktır.
Acılı bir ruh, yabancı bir diyarda yakınlarından biriyle karşılaşan bir yabancı gibi,kendine benzeyen, aynı duyarlılığı paylaşan bir başkasıyla birleşince huzura kavuşur.Hüzün kalpleri sevinçten ve neşeden daha çok birleştirip yakınlaştırır.Aşk, gözyaşlarıyla yıkandığında, saftır, güzeldir ve sonsuzdur!