Esra
@Esra_A
Öğretmen
Lisans
Manisa
85 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
"Sevene filler karınca,
Sevmeyene karıncalar fil."diyerek yüzyıllar önce Şems,mevzuyu özetlemiş esasında...
.
Son yıllarda sevdiğim tek bestseller olmuş kitap olmakla birlikte,ezber bozan cümleleri ile ilgimi çekti kitap.Örneğin; aşkın karşıtının nefret olduğunu ve kişinin bunu hissedip ihtiyaç duyduğu varsayımını çok güzel çürütmüş.
.
"Aynı güneşin ışığı ve ısısı için aya gereksinimi olmadığı gibi,gerçek aşkın da karşıtlarının hiçbiriyle ortak yanı yoktur."
.
Evet,örnek öyküler ve diyaloglar çok;fakat rahatsız edici mı,bence değil.
.
Kitap vaadettiğini,doyurucu bir şekilde sunuyor.
Kitabı okuyanlar ne demek istediğimi çok iyi anlayacak :)
-Acıyı anlamıyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ölümsüz değiliz,ölümden kaçamayız ama hiç olmazsa kör olmaktan kaçınmalıyız.
Kitap kuşkusuz 100 yıl sonranın Suç ve Cezası,Goriot Babası,Sefilleri...
Subliminal mesajlarla dolu,bazen de çok açık gerçeklerle...
O nedenle üzerine hepimizin kurabileceği cümleleri kurmaktansa sadece bana ait olan hissiyatı paylaşmayı herzamanki gibi tercih ediyorum.
Dileğim odur ki,hepimizin görmesine rağmen bizi bırakmayan insanları olsun;
Bir ipe sıralandığınızda koşulsuz güvenerek,çaresizlikten değil,gerçekten güvenerek yol aldıkları,
bir kere dahi yüzünü görmeden kendisine kardeş hissiyatı besleyenleri,
Yeri geldiğinde sizin için kendini riske atanları,
Siz tek gözünüzle bile onların yanında sonuna kadar varolacağınızı göstermenize rağmen körlüğün verdiği ilk vehamette sizi gözden çıkarmayanları,
Görüp de acı çekmesine rağmen yanınızda yer alanları,
Görüp de sevdikleriniz ama aynı zamanda sizi görmesine rağmen sevenleri...
Kötü körlere sözüm bile yok;bazıları kötü olduğunun bile farkında değil,ne yazık...
Kötülük de pek insanın yanına kalan bir şey değil,ya silahındaki son kurşun tükeniyor ya kendi kurşununla ölüyorsun ya da vicdanın seni bir gün süründürüyor...
Son bir alıntıyla son vermek isterim:
Ölülerin yanından geçip gitmek,çok eskiden beri insanlığın alışkanlığıdır.
İnsanlığın en eski ama körlük belirtisi alışkanlıklarına kapılmamak için direnenlere,
gönül gözüyle görenlere selam olsun.
Varoluşumuzu taçlandıran özgürlük ve hayalgücü...
Öncelikle belirtmem gerekir ki,sözcüklerin varoluşumuz üzerindeki şiirselliği,bizi, büyüleyerek gerçeklerden uzaklaştırabilir.
Dünyadaki varoluşumuza ışık tutan hallerle aramızda kuracağımız iletişimin,varoluşumuzu anlama çabamıza katkılarını keşfetmeye dair okuyabileceğimiz,klasik psikoloji üslubunu aşarak kaleme alınmış keyifli bir kitapla karşı karşıyayız.
İnsanın varoluşunu kucaklamasına,içe su serpen yaklaşımlarıyla varoluşçu psikologları, insanı bir nesne gibi görüp "analiz" etme basitliğinden ziyade, insanı gelenek ve alışkanlıklardan uzak şekilde "anlama"derinliğine ulaşan çabalarıyla takdir ettim.Ayrıca bu zor yolu seçmeleri,bu yolda yeni teknikler geliştirmek zorunda kalmaları ve tüm bunları yaparken ki çokyönlülük ve esneklikleri heyecan verici...
İnsanı anlamaya odaklanmış bu doktrin,teknik konulardan mümkün mertebe uzak durarak,insanı hesap edilen,analiz edilen ve yönetilen bir varlık olma algısıyla değerlendirmeyerek, insanı anlamanın farklı metotlarını geliştirmiş ve Freud'un insanı bölümlere ayıran anlayışındaki parçacılığı eleştirerek,bilinçdışı dediğimiz şeyin,insanın bir parçası olduğunu ve varlığın özünde parçalanamaz olduğunu vurgulamıştır.Bu bakış açısı, insanın varoluşuna getirilen derin bir bakış açısıdır.
Tabi,yine de Freud'un psikolojiye sunduğu katkıyı sıfırlaması mümkün değildir.
Varoluşumuzu ciddiye alan bu yaklaşımla ilgili bugüne kadar okuduğum,en keyifli kitaptı.
Zaten yazar Rollo May da yazılarında ki zarafet,üslup ve zekadan ötürü,Amerikan Psikoloji Derneği tarafından ödüle layık görülmüş.
Keyifli okumalar dilerim.
Keşke herkes okusa:)
Her zamanki kısa ve çarpıcı Zweig öykülerinden biri...
Kitabın en çarpıcı cümlesi,kitabın kapağında yer alırken,özünde bu cümle;mutluluğun elden kayıp gittiğinde insanı ne hale getirebileceği gerçeğini ifade ediyor.Bu gerçek, bir köpeğin psikoloji üzerinden Zweig'in usta kalemiyle anlatılıyor.
Severek okuduğum bir Zweig eseri daha oldu.Tavsiye ediyorum.
Kim aşırı mutluluğun,mutsuzluğa sebep olabileceğine inanmak ister ki?!.
İsminde hissettirdiği umuda inat，hüzün yüklü vasat bir olay örgüsü...
Deniz-Cihan-Ayşe...
Ankara-Muğla-İstanbul...
Küçük yerlerde gündelik hayat akışında tutunulan mutluluk，büyüklerde her iniş-çıkıştan etkilenilen kaygılı huzursuzluk...
70`li yılların sonu，12 Eylül öncesi...
Romantizm ile gerçekliği bu derece olağanve iç içe işleyebilmiş yazar，nasıl da Türk filmi tadında bir sonuç bölümüyle karşımıza çıkıyor，anlamak mümkün değil.Şaşırmaktan da öte，tatsız buldum.Umarım filmi çekilmiştir de çaba boşa gitmez.Filmi de izlemezdim şahsen.
İncelemeyi okuyup kitabı daha sonra okumayı tercih edenler olabileceğini düşünerek，olay kurgusundaki tatsızlığı açığa vurmak istemiyorum.
Önemli bir unsur olan olay örgüsündeki tatsızlığa rağmen，en çok not aldığım dolayısıyla alıntı yaptığım kitaplardan oldu.Duygu dünyamı sarmaladı diyebilirim.
“İmkansız bir aşk” yaşamış herkes bilir ki bu sır tek kişilik değildir.”İmkansız bir aşk” yaşamış herkesle paylaşılan bir sırdır.
İnsanın sevmeyi öğrenmesinin en etkili yolu，imkansız bir aşk yaşamasıdır.Kendine ait bilgiler bu yolda çok berraklaşır.Yaşamayanların anlayamayacağı türden bir yol，aydınlık，bilgi...
Kitap， benim için， sonuç bölümünün başladığını anladığım 140.sayfa civarında bitti.
Kitabın bana kattığı en güzel şey，Münir Nurettin Selçuk`un parçası olan “Şarkını Söylediğin Zaman” ı hayatımın bir ucuna iliştirmek oldu:
Sen şarkı söylediğin zaman
Mevsimler değişir gibi
Kımıldardı içim
Dudaklarında doğardı
Şafaklar ve güneşler...
Aşka dair hem içimize işleyen samimi hem de edebi cümleleri için dahi okunabilecek，çok da beklentiye girilmemesi gereken bir roman.
