Bir kadını yitirmek,böyle bir şey işte.Ve bir zaman geliyor, bir kadını yitirmek , tüm kadınları yitirmek anlamına geliyor.Bizler böyle kadınsız erkeklere dönüşüyoruz .
Artık anladım. İranlılar geçmişte yaşıyor, çünkü geçmiş onların vatanı, çünkü şimdiki zaman hiçbir şeyin onlara ait olmadığı yabancı bir ülke. Bizim gözümüzde modern yaşamın ,insanın özgürleşmesinin simgesi olan her şey onlara göre yabancı egemenliğin ve baskının simgesi
'Benim gözümdeyse ,adam öldüren her dava cazibesini yitiriyor. Ne denli güzel olursa olsun ,çirkinleşiyor, bozulup alçalıyor. Ölümle ittifak yapan hiçbir dava haklı olamaz.'
Avucumu sarışın , ince kumla dolduruyor ve sıcak, yumuşak olan bu kumu parmaklarımın arasından bırakıyordum. Avuç , bir kum saatidir, hayat onun içinden kaçıp kaybolur
Zorba’dan başka hiçbir şey ve hiç kimseye inanmam.Zorba ,ötekilerden iyi olduğu için değil; asla ! O da canavardır. Zorba’ya inanırım ama. Bütün ötekiler hayaldir. Ben,onun gözleriyle görüyor , kulaklarıyla işitiyor, bağırsaklarıyla sindirim yapıyorum. Bütün ötekiler hayaldir diyorum sana ! Ben ölünce hepsi ölür.Bütün Zorba dünyası güme gider...