Esra
@Esraslam
Şu anda okuduğu kitap
Yekta Kopan'ın bir de baktım yoksun isimli kitabından bir hikaye ile başlayan ama Levent Gönenç çizimleri ile hayat bulan bu eser içimi çok ısıttı. Hikaye; kayıplarla başa çıkmakta zorlanan bir oğlun; babayla ve yaşanmamışlıklarının iç hesabını tamamladığı bir yas sürecinin sonunda, vedası bir nevi.. Gerçekçi bir hikayenin fantastik anlatımı..
Şu kara günlerde çizgi roman okumak acayip iyi geldi. Nefes aldıran, tebessüm ettiren, ufaktan sorgulatan bir kitap.
Reklam
Kişisel gelişim tarzı kitaplara hep soğuk baksam da tavsiye ile başlamıştım bu kitaba. Kitabın adı ve arka kapak yazısı ilgimi çekmişti fragmanı güzeldi. Ancak içeriğinden aynı beğeniyi hissedemediğimi söylemem lazım. Yazar da zaten "Kimse beğenmese bile umurumda değil, ben yazmak istedim ve yazdım" demiş.
Temel fikir stoizm olsa da, yazar bu felsefenin öncülerinin sözlerini yazarak hep aynı şekilde yorumlamış ve hal böyle olunca da akılda kalıcı bir hikaye ne okurken ne kitabı bitirince akılda kalıyor. Sürekli ayrıl, çıkar, yap, kabul et, ol, unutma... şeklindeki emirler beni pek cezbetmedi diyebilirim.
Alman yazar ile tanışmam bu kitap ile oldu. Hesse'nin şiirlerinin, öykülerinin, denemelerinin yer verildiği bu kitap; adından da anlaşılacağı üzere ağaçlardır.
Kitap sayfalarını çevirdikçe eşsiz bir ormanda yürür gibi olursunuz. Keşke bu kitapltaki basit ama akılda kalan bilgiler ders niteliğinde okutulsa.. Ağaçların geleceğimiz olduğunu bilerek daha bilinçli büyüsek.. Sayfalara iliştirilen ağaç çizimleri ve hazir sonları ile; bu kitap, doğaya yazılmış bir güzelleme, ağaçlara yakılmış bir ağıt niteliğindedir.
Kitap; bu oldukça bilinen meşhur cümlenin gerek siyasi, gerek fiziki olarak coğrafyanın insanın üzerinde bıraktığı etkileri derinlemesine incelemektedir. Bu cümleyi aynı bu şekilde kurmasa da İbni Haldun: "Yaşadığı yerin havası, nemi insan sağlığına etki eder" diyerek eğitim ile her türlü değişimin mümkün olacağını da dile getirir. İyi bir eğitim alan bir insan önce çevresini ardından ülkesinin kaderini değiştirebilir" düşüncesini savunur. Ancak bu yolun zor, engellerle dolu olduğunu düşünse de yoğun bir çabayla mümkün olacağını öngörür. "Çabalamak insan olmanın en önemli meselesidir" der. Çünkü bu yeryüzünde en önemli icat, her türlü güzellik bir çabanın ürünüdür. Kader insanın gayretiyle de alakalı bir durumdur. İnsan kendi kaderini inşa edendir, diyerek aslında çabanın önemini vurgular. Coğrafyasına sıkışıp kalan bizler için güzel bir öneri.
Kitap; Atlas okyanusunun Antioch isimli ıssız bir adasında yaşayan bir adamın hikayesi.
Nükleer bir felaket olmuş ve sonuçları bekleniyordur. Aforizmalar, meteforlar ile her şey aşırı normal ama bir o kadar da anormal görünüyordur.
Mesela yeni bir güne uyanmak muazzam bir histir, tertemiz oksijeni dolu dolu ciğerlerine çekmek muhteşemdir, ıslak çimenler çok güzeldir. Oysa bütün bunlar sıradan şeylerdir. Ama ya o son gününü yaşıyorduysa? Kitabın sonunda ise, "ölümün, insanlığın tek düşmanı olduğu" tespitini yapıyor.
Genel olarak yorumlamak gerekirse; temel olarak toplumun açmazlarına, beklentilerine ve adına medeniyet dediğimiz şeyin bir gün kesintiye uğrarsa ne olacağına dair bir öngörü olmuş. Sınıflandırmak gerekirse distopya'dan ziyade - ve finale giderken yaşananları düşününce- bir "temenniye" olmuş diyebilirim.
Maalouf gibi bize orta doğu coğrafyasının gerçek karakterlerini yansıtan bir yazardan bu kitabı okumak bana biraz acemice geldi bilimkurgu tarzında ama karakomik etkili bu eser beni o kadar da çok etkilemedi, mantık hataları olukça yüksek tepeden inme hayal ürünü olaylar çok da tad vermedi.
Reklam