Devlet kapitalizmi , doğrudan siyasi iktidar ile bağlantılı olduğu için özel kapitalizmden daha tehlikelidir. Ondan kaçmayı tek tek bireyler başarabilir, toplum değil . Anarşistin başarısız olduğu nokta budur
Ama kafamı kurcalayan bir şey var . Neden on sekiz yaşında isyankar, otuzunda ılımlı , kırkında geri dönültürülmüş oluyoruz? Tam tersini hayal ediyorum, hayat ilerledikçe başkaldırış da artsa ,yaşlılığın en önemli özelliği ölene kadar gelişmeyi bırakmasa mesela. Ama ihtiyarlar ne yapıyor? Dünyanın halinden yakınacaklarına , kalp ağrılarına küçük acılarına sızlanıyorlar.
Çünkü yaşayan birinin kendi gerçekliği vardır , diyor Ivan. Giden kişinin gerçekliği yoktur, yalnızca düşünceler ile sürdürür varlığını. Düşüncelerden de silindi mi tamamen gitmiş demektir. Yanlı aklıma getirmediğimde aslında varlığını sona erdirmiş oluyorum.
Bu dünyada herşey iki kez ölür, ilk kez kendi işlevi içinde, ikinci kez gösterge olarak; ilk kez nelere hizmet ediyorsa onların içinde, ikinci kez, bizden istemeyi sürdürdüğümüz şeylerin içinde. Benim suçladığım tek şey senin inceliğin