Zihnimizin penceresiz, dar odaları var; hiç yaşanmamış olmasını dilediğimiz kötü hatıraları oralara kapatıyoruz ve kapısına kalın asma kılıtler vuruyoruz.
Sonra bır an geliyor, kısacık bir an, bır karşılaşma belki, yahut bir fotoğraf, bir şarkı mesela, bir film afişi, tam o anda kalın asma kilitler bir örümcek ağı kadar kolayca dağılıveriyor, kendimizi pat diye o acı hatıranın içinde buluveriyoruz.
Kötü hatıralara kilit vurulamaz…
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Babaannem, dışarıdan eve her girdiğimizde"
Evceğizim evceğizim sen saklarsın halceğizim” der,
sonra dedeme döner "adamcağızım adamcağızım sen anlarsın halcağızım" diye eklerdi.