Elif Tutku
@Etutku
Eczacı
Paulo Coelho’nun kitaplarından okuyup beni en az memnun eden kitabı sanırım. Karşılaştırdığımda diğer kitaplar beni heyecanlandırmıştı, içimde bir şeyler kıpırdamıştı fakat bu defa öyle olmadı. Birinin emek verdiği bir kitap için kötü demek haddim değil diye düşünüyorum. Kafam dağılsın, değişiklik olsun diye düşünürseniz bir çırpıda okunacak bir kitap.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Tehlikeli Oyunlar’la başlayan Oğuz Atay serüvenim, Korkuyu Beklerken ve nihayet Tutunamayanlar’la devam etti. Okumak için çok heveslendiğim fakat asla kendimi hazır hissetmediğim bir kitaptı. Özellikle bu ara tatili seçtim okumak için. Nereye kadar okumaktan kaçacağım dedim. Nihayetinde okudum. Açıkçası okurken çok ama çok fazla zorlandım. Daha önce okumuş kişilere danıştım. Anlamadığımı düşündüğüm için kendimde bir sorun aradım. Bir ara kitabın ilerlemediğini düşündüm. Yarım bırakmak hiç aklımda yoktu. Öyle ya da böyle bitirecektim. Bitirdim de. Fakat kitabı çok fazla irdelemeye kalktığımda kafamın çok karıştığını fark ettim. Fazlasıyla can sıkıcı bir durum. Arkadaşımın desteğiyle bitirdim diyebilirim. Bütünü anlayamıyorsan, parça parça geçen olayları benimsememi, bunların bütünü kavramada yardımcı olabileceğini söyledi. Öyle de yaptım. Yine de birçok şey havada kalmış gibi hissediyorum. En çok zorlandığım kısım bilinç akış yöntemiyle yazılmış kısımdı. Sık sık "Ben şu an ne okuyorum, sorun bende mi?" sorularını sordum kendime. Çok dağınık konuştuğumun farkındayım. Özür diliyorum. Kesinlikle ikinci kez okunulması gereken bir kitap benim için. İnsanı okurken buhrana sokuyor, evet. Okurken Tutunamayanlar’a tutunmaya çalıştığımı düşündürdü sık sık.
Paulo Coelho kitaplarını okumayı hep sevmişimdir. Doğum günümde arkadaşımın hediye ettiği Simyacı kitabı ile tanıştım yazarla. Şu an severek okuduğum bir yazar. Neden okurke bu kadar hevesli, mutlu, umutlu ve meraklı olduğumu pek düşünmedim. Okuduğum 4. kitabı sanırım. Biraz düşündüğümde fark ettim ki her defasında içimde gezmeyi, keşfetmeyi, yeni hisler yaşamak isteyen tarafımı besliyor bu kitaplar. O isteği hep canlı tutmamı sağlıyor. Hippi, 1970’leri (Annemin dahi doğmadığı bir dönem) aklımda güzelce canlandırabileceğim bir anlatım sundu. Dönem hakkında anlatılan olaylarla birlikte bilgi sahibi olmuş oldum. Yine söylemek istiyorum. Beni en çok etkileyen kısım içimi kıpır kıpır edip, hayatın akışına kapılıp anımı yaşamayı unutmamam gerektiğini fark ettirmesi. Daha önce Paulo Coelho okuyan biriyseniz yazarını bilmeden bu kitabı okusanız kesinlikle Paulo Coelho olduğunu anlarsınız. Anlatımı her zamanki gibi okuru zorlamıyor. Bence okunmaya değer keyifli bir kitap. :)
İnsanın kendi hayatını düşünüp , acaba şu tarih şu günde olan olay benim hayatımı yönlendirmek için bir işaret miydi dedirtiyor.Muazzam.
