Beril Demiray
@Euphrosyne
Ah, acz içinde geçen yıllar!
Şu anda okuduğu kitap
Baş karakter Elizabeth’in kendini yetiştirmişliği ve bunu hal ve tavırlarına yansıtması, yaşıtları gibi koca peşinde olmaktansa kendi halinde olması ve özgür ruhu, o dönem için cesur ve yenilikçi bir kadın rolü ortaya koyuyor. Bu açıdan bakıldığında Gurur ve Önyargı, oldukça cesur bir roman. Çünkü Austen, 1700’lü yılların sonlarında, İngiltere’de henüz kadınlara değer verilmeyen, sınıf farklarının yoğun olarak görüldüğü dönemlerde yazmış bu romanı. Hem karakterleri hem romanın akışı hem de Austen’ın üslubu sebebiyle dönemin en öne çıkan romanlarından biri Gurur ve Önyargı.
Austen’ın bu öncü romanına bir aşk hikayesi demek yanlış olabilir. Kitabın ismi biz okuyuculara çok büyük bir ipucu veriyor aslında. “Gurur”, Elizabeth’e aşık olan ama gururdan ötürü bunu kabul edemeyen Mr. Darcy’i temsil ederken “Önyargı” da Mr. Darcy’nin tavırlarından dolayı Elizabeth’te oluşan önyargıyı temsil ediyor.
Bu romanda Austen, üslup konusundaki üstün yeteneğini de gözler önüne seriyor. Roman oldukça sade ve günlük bir dille yazılmasına rağmen derin anlamlar barındırıyor. Örneğin, Mr. Darcy’i öyle bir üslup kullanarak anlatıyor ki Mr. Darcy kötü biriymiş ve Elizabeth’in tüm önyargıları doğruymuş gibi hissettiriyor okurlara. Ancak sonrasında kullandığı üslup, Mr. Darcy’nin karakterini o kadar değiştiriyor ki okur resmen Elizabeth gibi önyargıda bulunduğu için pişman oluyor.
Roman, aslında Mr. Darcy ve Elizabeth’in hikayesini anlatsa da diğer karakterler, bu karakterlerin birbirleriyle ilişkileri de çok fazla vurgulanıyor romanda. Bu sebeple karakter açısından da oldukça zengin bir roman olduğu ve bu karakterler sayesinde romanın da zengin bir konuya sahip olduğu gözler önüne seriliyor.
Kısacası, dönemine göre oldukça cesur bir roman yazan Austen, bu kitabında hem sınıf farkını ve buna
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Puan vermedi·261 syf.··
Beğendi
·2020 41. kitabı
·8 günde okudu
·Okunma: 09 Temmuz 2020 12:06
·Sineklerin Tanrısı’nın başlangıcını okuyanlar, bu kitabı ıssız bir adada mahsur kalan çocukların serüvenlerini anlatan, küçükler için yazılmış bir öykü sanar. Hatta, Ballantyne’ın ünlü çocuk kitabı Mercan Adası’na bile benzetilebilir. Ancak bu kitabı bir çocuk romanı olarak dikkate almak oldukça yanlıştır. İçinde pek çok simgesel öge taşıyan bir alegoridir aslında bu kitap. Adaya düşen çocuklar başlangıçta her şeyi güzel bir şekilde idare ederler. Fakat bu durum uzun sürmez, kısa sürede bütün düzen bozulur. Anlaşılacağı üzere, küçük veya büyük fark etmeksizin insanoğlunun bulunduğu her yerde karmaşa ve kötülük muhakkak vardır. Oldukça fazla simgesel öge barındıran bu kitap, betimlemeleri ve akıcı anlatımıyla da ön plana çıkar. Golding, çocukların bulunduğu adanın betimlemelerini o kadar iyi yapmış ki adanın görüntüsü gözünüzün önünde canlanabiliyor. Ayrıca, sonralara doğru heyecan ve gerilim ritmini de tutturmayı başaran Golding, gerçekten de mükemmel bir iş çıkarmış.
Romanın baş karakteri Emma, her ne kadar kendini beğenmiş ve soy farkına önem verse de iyi huyu, inceliği ve kibarlığıyla kendini sevdirmeyi başarıyor. Çöpçatanlığı kendine iş bilen Emma, gözlem yeteneği güçlü bir karakter. Fakat, gözlemlerini yanlış yorumlaması sebebiyle bazen diğer kişilerin kalplerini kırıyor. Kitapta kullanılan üslup sayesinde İngiltere'nin o soylu havasını iliklerinize kadar hissedebilirsiniz. Romanın karakterlerinin konuşmalarından bu hava oldukça rahat fark edilebiliyor. Austen, onları o kadar kibar ve ince konuşturmuş ki romanın belki de en küstah, kendini beğenmiş karakteri Mrs. Elton bile günümüz şartlarına göre oldukça nazik kalıyor. Bu kitap, Austen'dan okuduğum ilk kitap oldu ve kendisine hayran oldum. O dönemlerde bu kadar güçlü bir kalemle yazılmış bir kitabın yazarının kadın olması gerçekten gurur verici. Ayrıca, "Emma" Austen'ın da kendine ait en sevdiği kitabıymış.
Kitabın başlangıcında yazar hissettirmese de aslında baş karakter Heathcliff'tir. Bu adamın intikam öyküsünü anlatır Uğultulu Tepeler. Bir aşk romanından ziyade, intikam romanıdır. Soylu- soysuz ayrımının yoğun bir şekilde hissedildiği bu kitaptaki karakterler çok da sempatik karakterler değil. Özellikle kitabın sonlarına kadar Heathcliff'ten nefret ediyor insan. Fakat sonlara doğru onun pes edişi ve pişmanlıkları insanda acıma duygusu doğuruyor.
