Kitabı okumaya başladığımda ben ne okuyorum derken buldum kendimi çünkü hayatımda ilk defa bu kadar argo kelimenin kullanıldığını bir kitap okudum ve yazarın dilini ilk başlarda sevmedim hem bu kadar argo kullanıp hem de şiddet içeriklerini gördükçe sevmemem çok normal diye düşünüyorum. Kitabın bazı kısımlarından ne kadar rahatsız olsam da çok etkileyici ve derin anlamları olan bir Distopik eserdi.
Kitabın konusuna gelecek olursam
Romanın baş karakteri olan 15 yaşındaki Alex, arkadaşlarıyla oluşturduğu bir çetenin lideri ve bu çete her türlü insan dışı duygulara sahip ve toplumsal yaşama uygun davranışlardan uzak bir hayat sürmektedir .Sokaklarda cinayet, gasp, hırsızlık, tecavüz ve her türlü kötülüklerin yaptıkları çetesiyle birliktikte bu yaptıkları iğrençliklere eğlenirler ancak Alex lider olma çabasında olduğu için bu durum diğer arkadaşlarını rahatsız eder ve aralarında anlaşmazlık başlar ve bu anlaşmazlık yaşlı bir kadına şiddet uygulayıp öldürdükten sonra Alex'in arkadaşlarının polis çağırıp tüm suçu Alex'e yükleyip tutuklanması ile son bulur.Alex hapse girer ve iki yıl boyunca hapiste kalır.Hükümet yetkilileri suçluları doğru yola getirebilmeleri için bir yöntem hazırlayacaklarını mahkumlara söylerler Alex bu duruma çok sevinir çünkü hapishanede artık dayanamıyordur. Hükümet hazırladıkları yöntemi Alex'i seçerler Alex de hiç şikayetçi olmaz çünkü özgürlüğüne kavuştuğunu düşünür.Alex'e götürdükleri yerde çok iyi davranırlar Alex bu durumda çok mutlu olur ama Otomatik Portakal olacağından haberi yoktur.Deneyin adı Ludovico'dur. Alex'i salonun ortasındaki bir iskemleye oturtup sımsıkı bağlayıp kendisine aşı yaparlar. Ardından şiddet, zorbalık ve her türlü kötülük üzerine kurulu filmler gösterirler. Amaç: Alex'i topluma zarar vermeyen bireyler
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Afganistan'da çocuk çoktu belki ama çocukluğunu yaşayan yoktu, bu sözler kitabın özeti aslında.
Afganistan'da çocukluğunu yaşayamaya çalışan iki genç( Hasan ve Emir) arasında geçen müthiş bir hikaye.Kitapta dostluğun yanı sıra Afganistan'da yaşanan olaylara da net bir şekilde şahit oluyoruz. Dostluğun en masum şekilde yaşandığını müthiş betimlemelerle görürken ihanetin de en acımasız olduğu hali gözler önünde. Emir ile Hasan ne kadar yakın arkadaş olsalar da Emir'in statüsünden dolayı Hasan her zaman zorbalığa uğrar bu zorbalığının yanı sıra Emir Hasan'ın hayatı boyunca unutamayacağı bir ihanetle karşı karşıya bırakır.Hasan dostu için ağır bir şiddete maruz kalarak kendini feda eder fakat Emir buna şahit olmasına rağmen bir şey yapmaz bu durumu görmemiş gibi yapar.Emir bundan utanç duyarken Hasan'ı görmeye katlanamayıp ona iftira atar bu da vefasızlığın en büyük örneği. Her ne kadar Emir yaptığı şeylerden dolayı, pişmanlık ve vicdan azabı duysa da bu Emir'in sadakatsizliğini bende unuturmadı (ihaneti bu şekilde güzelleştirmenin anlamı yok ).Hasan öldükten sonra Emir Hasan'a olan ihanetini temizlemek için (vicdanın rahatlatmak) girişimde bulunacaktır ama ne fayda...
°Ey yabancılar °
Vaiz dünyadaki tüm ötekileştirilmiş insanların kitabıdır dersem abartmış olmam , yazarın ilk okuduğum kitabı olmasına rağmen bende derin etkiler bırakan bir eser oldu. Yazar bir tuğla ustası gibi tek tek örmüş resmen. İçinde müthiş tahliller olan, insanların sessiz çığlığını duyurmaya çalışan belki de kendi çığlığını haykırmaya çalışan biri Vaiz. Eser o kadar derin anlamlar içeriyor ki hakkını vererek yazmam mümkün olmayacak. Henüz pişmedim. Ama ruhumu rahatsız eden tüylerimi diken diken eden bir kitap. Muhakkak okumanızı tavsiye ederim.
"Bence biz kör olmadık, biz zaten kördük. Gören körler mi, gördüğü halde görmeyen körler."
Kitabın en çarpıcı sözü bu olsa gerek. Kitabı Pandemi döneminde okuduğumdan dolayı beni çok fazla sarsmıştı o dönem yaşadıklarımı(-zı) Körlük kitabı ile kıyaslıyordum ve bu da beni dehşete düşürüyordu.
Kitapta dünyanın alışılagelmedik bir körlük salgını ile karşı karşıya kaldığında, insanlarının ahlak değerlerinin, onurunun nasıl kaybolduğunu çok net betimlemelerle görüyoruz. Körlük salgınının ilk vakasından ve artışından sonra devlet kör olan insanları bir yerde karantina altına alıyor.
Karantinada yiyecek sıkıntısı,temizlik,kaos sorunları ortaya çıkıyor .Bu süreçte farklı sebeplerden dolayı ölen insanlar oluyor ve dışardan yardım gelmiyor.Ölenleri kendileri gömmek zorunda kalıyorlar.Artık karantina dışında diğer insanlarda kör olmuş ve insanlar yiyecek bulmak için başkalarının evini yağmalamaya başlıyor yani insanî değerler tamamıyla yok olmaya başlıyordur. Liderlik duygusu ile insan saygısının ve değerlerinin ölüşünü , insanın çaresiz kaldığında nasıl hayvanlaşabildiğini bu cümleyi kuruyorum çünkü kitapta madem insan gibi yaşayamıyoruz bari hayvanca yaşayalım,tabi bunu da başarabiliyorlar mı pek emin değilim...
Kitap hakkında söylenecek o kadar çok şeyi olmasına rağmen kitabı okuyarak yaşamanızı öneriyorum. Beni etkileyen bu konuyu da yazmadan edemeyeceğim. Yazarın kitaptaki hiçbir karaktere isim vermemesi olayın yaşadığı şehri belirtmemesii bunun sebebinin şu olduğunu düşünüyorum statüler, kişiler ,güçler, en üst kişiler, doktorlar.. bir anda yaşanacak bir toplumsal olayda herkesin güç dengesinin değişip eşit olması ve bunun sadece bir ülkede değil her yerde yaşanabileceğini dolaylı yönden anlatıyor. Kitabı okuma hakkında şüpheleriniz varsa bu şüphelerinizi hemen yıkıp
