İbrahim
@ExplorationSpirit
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Kitap basit başlayıp derin bitti diyebilirim. İlk baştaki edebi üslübun sadeliği daha sonrası için umut vermese de, sabırla ortalara gelindiğinde sonunu iple çekmeye başlıyorsunuz.
İşlenen, tartışılan, benim anladığım ve beni etkileyen ana fikir:
İlahi/tanrısal adaletin aslında ancak insanların kendisinin ahlaklı ve dürüst olmasıyla yer yüzünde ortaya çıkabiliceği, dünyadaki adaletsizliğin kişilerin adaletsizliğinden kaynaklandığı ve insanların tanrıdan/yaratanından beklediği ilahi adaletin yine onun inananı olan kendilerinin adil davrandığında toplum içerisinde yerini bulabileceği gerçeği. Bu fikrin olaylar örgüsünde çok güzel işlenerek ve hissettirilerek yansıtılması ise kitabın dilinin ne kadar güzel, akıcı ve okumaya değer olduğunu gösteriyor.
"Günlük tutmak, insanın kendi benliğinin tipik bir biçimde abartılmasının tipik dışa vurumudur."
