Kimsenin görmediği suç,suç değildir diye düşündüğümüz için romanımızda bir Raskolnikov yoktur ve olmayacaktır da.
Çünkü suçunu itiraf eden ve işlediği suçun bedeli olarak acı çekme ihtiyacı içinde olan Raskolnikov bizim düşüncemiz göre "enayi" sıfatını hakeder.
Böyle bir ahlaki iklimde ise "hepimiz katiliz!" diye pankart da açılması, katillerin yüceltilmesi olağandır.
---
Ne yapacağını bulamıyordu; içinde her şey susmuş, yüreğinin anlamlı müziği, anahtarı kaybolmuş müzikli saat gibiydi.
|Stefan Zweig, Bir Çöküşün Öyküsü