Eylül Beren
@Eyllberen
ilk emri yerine getiriyor.
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Ah, Zweig ne demiş, nasıl demiş! Bu kitap öyle bir büyü ki, sayfalar elinden düşmüyor. Dr. B’nin satranç tahtasında kayboluşu, zihninin labirentlerinde dolaşışı, insanın ruhuna dokunuyor.
Okurken her cümle bir hamle gibi; zekânın, takıntının, yalnızlığın, aklın sınırlarının oyunu. Ve sen fark ediyorsun ki bu bir oyun değil, bir yaşam hâli. Dr. B’nin çığlık atmayan sessiz çöküşü, insanı hem ürpertiyor hem hayran bırakıyor.
Öyle bir yoğunluk var ki satırlarda, okudukça nefesin kesiliyor. İnsan, bir satranç tahtasının iki boyutlu dünyasında kendi zihinsel tutsaklığını, kendi yalnızlığını görüyor.
Bu novella bir başyapıt. Kısa ama öyle dolu ki, her okuduğunda yeni bir hamle keşfediyorsun; her satırda insanın içini titreten bir gerçek saklı. Okumadan geçme. Okurken de sadece oku; içine gir, kaybol, hisset.
Zweig işte bunu yapıyor: insanın ruhunu, zekâsını, yalnızlığını aynı anda ele geçiriyor ve bırakmıyor.
Bir masumiyetin geri dönüşsüz kaybı. Bir çocuğa karşı işlenmiş ağır bir suçun hikâyesi. Ben bu kitapta en çok büyüklerin rahatlığına sinirlendim. Sanki yaptıkları şeyin hiçbir bedeli yokmuş gibi davranmaları. Bir çocuğun güvenini kırıyorsun ve hayatına kaldığın yerden devam ediyorsun. İşte buna tahammül edemiyorum.
Edgar’ın yaşadığı şey basit bir hayal kırıklığı değil. Bir daha geri gelmeyecek bir şeyin kaybı. Ve bunu ona yaşatanlar bunun farkında bile değil.
