Eylül Beren
@Eyllberen
ilk emri yerine getiriyor.
Şu anda okuduğu kitap
Ölü Canlar’ı bitirdim ama bitmedi sanki. Çiçikov’un saçma işleri, herkesin biraz ölü olması… Herkes kendi içinde çürümüş, gösterişle dolu, bir şekilde yaşar gibi ama gerçekten yaşayan yok. İsimler, kayıtlar, evler… hepsi sadece birer gösterge. Hikâye bitmiyor, çünkü hayatta da çoğu şey bitmiyor. Yine de hoşuma gitti; bu halini sevdim. Gogol, kimseye ders vermemiş, kimseyi uyarmamış, sadece göstermiş. İnsan ne kadar zaaflı, ne kadar boş, ne kadar küçük olabiliyor, işte bak demiş bize.
Küçük Prens gibi her karakter bir günahı temsil ediyor, ama burada uyarı yok; sadece sergilenmiş bir gerçek var.
Ben Pip’i nankör bulmuyorum. O sadece yanılıyor.
Ama bu romanda beni asıl etkileyen Pip değil. Joe ve Magwitch. Joe’nun iyiliği insanı mahcup edecek kadar temiz. Sessiz, gösterişsiz ama çok sağlam. Pip onu küçümsese bile o aynı kalıyor. Kırılmadan sevebilmek herkesin harcı değil.
Magwitch ise bambaşka bir yerden vuruyor. Toplumun suçlu dediği bir adamın içinden böyle bir vefa çıkması… İnsan orada durup düşünmeden edemiyor. Bence bu romanın asıl meselesi Pip’in düşmesi değil; Joe ve Magwitch’in ne kadar yüksek durduğu.
