Kitap, başta basit yazılmış ve kurgusu güçlü değil gibi geliyor. Fakat ortalara doğru gittikçe ayrıntı artıyor ve gizemi soluksuz okutmaya yetiyor. Akıcı bir kitap, tabii gereksiz gördüğüm birkaç yer vardı. Ama bu da romanın sonunun bilinmemesine katkı sağlamış. Sonu çok güzel biçimde bağlanmış ve kesinlikle beklenmedik bir sondu. Benim gibi gizem severler için, kesinlikle okunması gereken, bu türde iyi diyebileceğim bir kitap.
Hiçbir şey düşünmüyordu, düşünecek durumda da değildi. Ama artık ne yargılama, ne irade özgürlüğüne sahip olduğunu, her şeye bütünüyle karar verilmiş bulunduğunu birdenbire ve bütün varlığıyla duydu.
Bakıyorum da, insanları kazanmak için en iyi çare onların sevdiklerini sever görünmek, doğru dediklerine doğru demek, kusurlarını övmek, her yaptıklarını alkışlamak. Yaranacak mısın, aşırıya gitmekten hiç korkma. Yalan söylediğin istediğin kadar belli olsun, suratından aksın, en zeki insanlar bile kanıveriyorlar dalkavukluğa. Pohpohu bastınız mı, en gülünç, en yüzsüzce söylenmiş sözleri bile yutuyorlar. Bu benim yaptığım işte insan dürüstlüğünü yitiriyor biraz; ama insanlara muhtaç oldunuz mu, uymak zorundasınız onlara. Onları başka yoldan kazanmıyorsa insan, kabahat pohpohlayanda değil, pohpoh isteyende.