Çocukluğumdan beri her referanstan, her eylem ve her olaydan bağımsız olarak saatlerin akışını seziyordum; zamanın zaman olmayandan ayrılışını, onun özerk varoluşunu, özel statüsünü, gücünü ve baskısını anlıyordum.
(...)"Ruh kurtarıcısı olmak istediğim için kendimden gurur duymuyorum." (Jean-Claude Rolland)
Melankoliğin doyumu.Yalnızca "Benliğin üzerine düşen nesnenin gölgesi olmanın", kaybolarak var olunabilecek bir oluşa sonsuza dek kavuşmanın doyumu.
"Thérése bu sıklıkla olur diyordu, bir yastan sonra hastalıklar icat etmek. Kendini daha az yalnız hissetmenin bir yoludur bu. İsterseniz çift olmak gibi diyebilirsiniz. Kendini tedavi eder kişi ötekiymiş gibi. Yeniden çift olunur: kendim olan ben ve tedavi eden ben"
Pennac'ın Thérése'ı yaslı olmayı reddeden ve peş peşe geçirdiği hastalıklar ona eşlik etmediği için bana gelen adamı yorumluyordu. Sonunda biriyle konuşmak istiyordu, kendiyle konuşmanın sessizliğinde ortaya çıkanı.