Emirhan

Emirhan Gruşnitski’nin birdenbire suç ortağından saf bir kurbana dönüştüğü düello sahnesi- Peçorin bu dönüşüme eşlik eden en içsel düşünceleri kolaylıkla tasvir etmektedir(!)- bu anlayış farkını derli toplu olarak sembolize etmektedir. Ve Peçorin’in Gruşnitski’yi öldürmesi, ilk elde çağrıştırdığı gibi boş bir şiddet olayı olarak görülmektense, basit bir bilgi ayrıcalığı olarak görülmelidir. Bu bağlamda, Peçorin’in düşünmeden yaptığı yorum özel bir anlam üstlenmektedir. Peçorin “Gruşnitski insanları tanımaz, onların zayıf yanlarını bilmez, çünkü ömür boyu yalnızca kendisiyle ilgilenmiştir. Aşk maceraları yaşamaktır tek istediği,” demektedir. Dolayısıyla Gruşnitski sadece Peçorin’den daha düşük bir düzeyde olmakla kalmaz, dahası son derece özel öznelliği bakımından da ondan daha düşük bir düzeydedir. Ve özellikle bu sınırlanmışlık artık yazınsallıkla eşdeğer tutulmaktadır. Diğer taraftan, kendi kapsamlı vizyonunu belirten böyle bir karşılaştırma yapmak Peçorin’in bir becerisidir. Ancak elbette ki, edebiyata yapılan atıf daha fazla şey ifade etmektedir. Bu bize Peçorin’in sadece bizzat kendisini içeren bir edebi kahraman olduğunu hatırlatmalıdır. Peçorin yazarın karşısında, Gruşnitski’nin kendi karşısında durduğu göreceli konumda durmaktadır.

kitapsepeti

@kitapsepeticom·Reklam

“Yeterince kitabın var” diyenlere cevabımız hazır.

Emirhan

Zamanımızın Bir Kahramanı Mihail Yuryeviç Lermontov

Her şeyden kuşku etmeyi seviyorum ben: Aklın bu durumu kişiliğin sağlamlığına engel değildir... Tersine, bana gelince, önümde beni neyin beklediğini bilmezsem, her zaman daha bir cesaretle atılırım ileri. Öyle ya, ölümden kötü bir şey yoktur, ölümden de kaçamazsınız!

Sayfa 223 - İletişim Yayınları

Emirhan Peçorin’in bir düelloda öldürdüğü Gruşnitski bile, bir nevi vekile benzetilmiştir. Gerçekten de bu ilişki ölümün akla getirdiği mutlak düşmanlık ile sonuçlanıyor gibi görünse de, Lermontov’un Peçorin ile diğer karakterler arasındaki bağın doğasını en çok açığa vurduğu yer burasıdır. Peçorin’in Gruşnitski’nin bir nüktesini tekrarladığı ilk karşılaşmalarından itibaren bir özdeşimin işaretleri verilmektedir, ancak tam da Peçorin söz konusu nükteyi ilk söylenildiğindeki etkisini yok edecek şekilde değiştirirken, genel olarak Gruşnitski’nin “bu dünyaya göre biri olmadığını, Tanrı’nın onu gizli birtakım acılar çekmesi için yarattığını” söylerken, kendisininkine benzeyen bir tavrı ortaya koymakta, ancak alaycı edası ile aynı zamanda bu denli belirsiz bir hoşnutsuzlukla her şeye sirayet eden kendi nihilizmi arasındaki mesafeyi de ölçmektedir. Bu nedenle, son derece kendine özgü bir biçimde Gruşnitski Peçorin’in bir kopyasıdır: Peçorin, kendi kapsayıcı vizyonunu eşzamanlı olarak irdelemek için onunla birleşir. Peçorin gerçekten de Gruşnitski’den daha fazla bilmektedir ve bildiği şey Gruşnitski’dir.

Emirhan

Zamanımızın Bir Kahramanı Mihail Yuryeviç Lermontov

Her şeyden kuşku etmeyi seviyorum ben: Aklın bu durumu kişiliğin sağlamlığına engel değildir... Tersine, bana gelince, önümde beni neyin beklediğini bilmezsem, her zaman daha bir cesaretle atılırım ileri. Öyle ya, ölümden kötü bir şey yoktur, ölümden de kaçamazsınız!

Sayfa 223 - İletişim Yayınları

Emirhan Dolayısıyla bu, kitap boyunca Peçorin ile yarışan her karakterin bu yüzden, bir derece ötekilik yüklendiğini ve ayrıca onda doğal bir hayranlığı, hatta bazen şefkatli bir saygınlığı çağrıştırdığını söylemek anlamına gelmektedir. Kazbiç’in “Bela”daki tahrik edici ve atletik cüretkârlığı, Yanko’nun “Taman”daki şeytani esrarengizliği, Vuliç’in “Kaderci”de ölüm karşısında soğukkanlılığı, bunların hepsi Peçorin’in saygınlığını öne çıkaracak uygun ortamı hazırlamaktadır, çünkü bütün bunlar Peçorin’in hayranlık duyduğu kendi kişisel özellikleridir. Zamanımızın Bir Kahramanı öfkenin anlatımlarına ve hükmetme isteğine adanmış bir kitap olmasına rağmen, gerçek anlamda bir çatışma barındırmamaktadır ve potansiyel karşı gücün, irdelendiğinde bizzat yazarın bir görünümü olan kahramanın görünümü olduğunun ortaya çıkması durumunda bile, çatışma söz konusu olmayacaktır.

Takip Önerileri

Emirhan

Zamanımızın Bir Kahramanı Mihail Yuryeviç Lermontov

Her şeyden kuşku etmeyi seviyorum ben: Aklın bu durumu kişiliğin sağlamlığına engel değildir... Tersine, bana gelince, önümde beni neyin beklediğini bilmezsem, her zaman daha bir cesaretle atılırım ileri. Öyle ya, ölümden kötü bir şey yoktur, ölümden de kaçamazsınız!

Sayfa 223 - İletişim Yayınları

Emirhan İçgüdüsel davranışın kısa ömürlü oluşu romandaki tek sorun olsaydı, Peçorin’in stratejileri makul ölçüde başarılı sayılırdı. Ancak bu söz konusu zorluğun sadece bir yönüdür. Lermontov için temel deneyim sorunu başka bir yerde yatmaktadır; ve bu, romandaki Peçorin’in belli çabalarını hep eksik kılacak şekilde sunulmaktadır. Hayatın sürekli olarak kaos eşiğinde olmasının nedeni kısmen duyguların çabuk ölmesi; bir başka nedeni de bireysel tepkilerin önceliğini tamamen kabul etmenin herkesin kendisinin bir sureti gibi göründüğü bir dünyayı kabul etmek anlamına geleceğinden duyguların nereye yönlendirileceğinin bilinmesinin zorluğudur. Lermontov, Peçorin’i yaratıcısından uzaklaştırmayı belirgin bir biçimde reddettiğinde, bu izlenimi uyandırmaktadır. Ancak bariz bir biçimde yıpratıcı olan aynı fikir Zamanımızın Bir Kahramanı’ndaki birçok ilişkiye şekil vermektedir. Peçorin, Werner hakkında “Yani, aramızda herhangi bir duygu ve düşünce alışverişi olamaz: Birimizin diğerimizle ilgili bilmek isteyeceği her şeyi biliyoruz, daha fazlasını bilmeyi de istemiyoruz,” demektedir. Böylece dışa vurulmuş benliklerine hayranlık duyarak, sessiz bir eylemsizlik içinde otururlar.

Emirhan

Zamanımızın Bir Kahramanı Mihail Yuryeviç Lermontov

Her şeyden kuşku etmeyi seviyorum ben: Aklın bu durumu kişiliğin sağlamlığına engel değildir... Tersine, bana gelince, önümde beni neyin beklediğini bilmezsem, her zaman daha bir cesaretle atılırım ileri. Öyle ya, ölümden kötü bir şey yoktur, ölümden de kaçamazsınız!

Sayfa 223 - İletişim Yayınları