Nietzsche haklıydı.
Dünya güçlülere aittir; ticaretin ve simsarlığın çamurları içinde ağlayıp duranlara değil, aynı zamanda asil olan güçlülere. Bütün bu alem soylulara, görkemli sarışın hayvanlara, taviz vermeyenlere, hayatı evetleyenlere aittir. Sizin gibi sosyalizimden korkan sosyalistleri ve kendini bireyci sananları silip süpürecek olan, onlardır.
İnsanın bir şey hakkındaki nihai bilgiyi asla elde edemeyeceğini; güzelliğin gizeminin hayatın gizeminden hiç de az olmadığını, hatta güzelliğin telleri ile hayatın iplerinin birlikte dokunduğunu; kendisinin de güneş ışığı, yıldız tozu ve harikalardan oluşan o akıl sır ermez dokunun küçük bir parçasından başka bir şey olmadığını sevgili Spencer’ı sayesinde gayet iyi biliyordu.