Sibel Güneşdoğdu
@Fabl
Binlerce kitabın okuru, binlerce sözcüğün yazarı...
Geliştirici Kitap Editörü/ Yazar
Dm'den Yazmayın Lütfen
İstanbul
364 okur puanıEylül 2019 tarihinde katıldı
Ayrılık Sevdaya Dahil
açılmış sarmaşık gülleri
kokularıyla baygın
en görkemli saatinde yıldız alacasının
gizli bir yılan gibi yuvalanmış
içimde keder
uzak bir telefonda ağlayan
yağmurlu genç kadın
rüzgâr
uzak karanlıklara sürmüş yıldızları
mor kıvılcımlar geçiyor
dağınık yalnızlığımdan
onu çok arıyorum onu çok arıyorum
heryerinde vücudumun
ağır yanık sızıları
bir yerlere yıldırım düşüyorum
ayrılığımızı hissettiğim an
demirler eriyor hırsımdan
ay ışığına batmış
karabiber ağaçları
gümüş tozu
gecenin ırmağında yüzüyor zambaklar
yaseminler unutulmuş
tedirgin gülümser
çünkü ayrılmanın da vahşi bir tadı var
çünkü ayrılık da sevdâya dahil
çünkü ayrılanlar hâlâ sevgili
hiç bir anı tek başına yaşayamazlar
her an ötekisiyle birlikte
Reklam
Sonra bir suskunluk çöktü, masanın orta yerinde bekledi bir süre. Sokaktan sesler yükseldi, bir kavganın dumanı tüttü, camlar indi kaldırıma. Bir kadın çığlık çığlığa bağırdı, “Yapma,” diye yalvardı.
Karşı binanın balkonunda oturan iri yarı adam en sunturlusundan bir küfür salladı aşağıya, karanlıkta yerini bulamadı uygunsuz sözcükleri. Rakı içtiler, kenara ittiler kavgayı, kırılan camları, boşlukta asılı kalan küfrü...
Çok yalnızım, korkunç bir yalnızlık…”
Alfonzo sustu, kızların yüzüne baktı. Biricik, elini onun elinin üstüne koydu, dostlukla sıktı. Yüzündeki anlam “Yanındayım, seni anlıyorum,” diyordu.
“Sanırım ben küçük bir çocuğum hâlâ; korunmak, sevilmek isteyen, karşısındaki insan tarafından vazgeçilmez olmayı arzulayan ve aradıklarını hiç bulamayan… Mutlu olduğumu düşündüğüm anlarda bile, farkında olmadan hep içim acıyor,” dedi Alfonzo ve sözlerinin etkisinden sıyrılmak ister gibi ekledi:
“Hadi, bi yolluk daha içelim, sonra da dağılalım.”
Renk atıldı:
“Dağılmadık mı zaten?”
Bir ah çekti Alfonzo. Gökyüzüne kaldırdı başını, yıldızları saydı:
“Bir, iki, üç, bin, milyon, milyar… Bunca yıldız gökyüzüne sığıyor da bir ben mi sığamadım dünyaya be?”
"...Bulut geçti, gözyaşları kaldı çimende
gül rengi şarap içilmez mi böyle günde
seher yeli, yırtar eteğini gülün
güle baktıkça çırpınır yüreği bülbülün
bu yıldızlı gökler ne zaman başladı dönmeye
kimse bilmez, kimse bilmez..."
Ömer Hayyam
"... Nehirler daha uysal akar,
Bir çiçek nasıl açılıyorsa kendiliğinden
Bir kuş nasıl uçuyorsa
Öyle sever, çalışır insan,
Kıraçlar çarptıkça dağlara
Gül göçürür şafağından
Doğanın altın şafağından
İnsanın altın şafağından
Tarihin altın şafağından
Bir kırıldık daha da kırılırız
Kimse dakunamaz bizim suçsuzluğumuza."
Reklam