Sibel Güneşdoğdu
@Fabl
Binlerce kitabın okuru, binlerce sözcüğün yazarı...
Geliştirici Kitap Editörü/ Yazar
Dm'den Yazmayın Lütfen
İstanbul
364 okur puanıEylül 2019 tarihinde katıldı
“… Kim bilir, kişi belki de sevilmeyi bile anlaşılmayı istediği şiddette istemiyordu…”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“… Julia ve Winston, o an yaşamakta oldukları şeyin uzun sürmeyeceğini biliyorlardı; hatta bu gerçek akıllarından hiç çıkmıyordu. Yaklaşmakta olan ölümün, üstünde yattıkları o yatak kadar ortada ve eli kulağında olduğu gerçeğini hissettiklerinde, çaresiz bir duygusallıkla, tıpkı ecel saatinin vurmasına beş dakika kala son zevk lokmasına saldıran lanetli birer ruh gibi birbirlerine yapışıp kenetlendikleri zamanlar oluyordu…”
“Şimdi sorumun yanıtını söyleyeyim. Mesele şu ki; Parti tamamen kendi çıkarı için iktidar talep eder. Başkalarının iyiliği bizi ilgilendirmez; biz sadece iktidarla ilgileniriz. Zenginlik, şatafat, uzun yaşamak ya da mutluluk değil, talebimiz sadece iktidar; som, saf iktidar. Saf iktidarın ne anlama geldiğini çok geçmeden anlayacaksın. Ne yaptığımızı biliyor olmak, bizi geçmişteki tüm oligarşilerden ayırır. Diğer hepsi, hatta bize benzeyenler bile korkak ve iki yüzlülerdi. Alman Nazileri ve Rus Komünistleri, yöntemleriyle bize çok yaklaştılar, ancak hiçbir zaman onları güdüleyen gerçek sebepleri tanıma cesaretine sahip olmadılar. İktidarı gönülsüzce ve sınırlı bir süre için ele geçirmiş gibi yapıyorlar, hatta belki buna inanıyorlardı; insanların özgür ve eşit olacakları bir cennet az ötedeydi. Ama biz onlar gibi değiliz. Kimsenin sonradan bırakmak niyetiyle gücü elde etmediğini biliriz. İktidar, bir araç değil, amaçtır. Devrimi korumak için diktatörlük kurulmaz; diktatörlüğü koruma için devrim yapılır. Zulmün gayesi zulümdür. İşkencenin gayesi işkencedir. İktidarın gayesi iktidardır. Şimdi anlamaya başladın mı beni?”
Yine ilginç bir romandan söz edeceğim sizlere, sevgili Ayla Satıç’ın kaleminden; Matmazel Z…
Savaşın açtığı yaralar, yitirilen canlar; kan, vahşet, yokluk, yoksunluk gibi olguların yarattığı acının türevleriyle tanışıyoruz Matmazel Z’nin ilk sayfalarında. Yazar bizi Saraybosna’ya götürüyor, orada yaşanan dramı ruhunuzda duyumsamanızı sağlıyor…
Üstlerine kurşunlar yağarken sığındıkları çukurda eşini yitiren Sabiha, küçücük bebeğiyle canını kurtarma mücadelesine girişti. Tüm evler, aileler darmadağındı, kimsenin birbirinden haberi yoktu o an. Sabiha, bebeğini eşinin kız kardeşi Emina’ya ulaştırmayı başarsa da o kapıda aldığı dört kurşun yarasıyla son nefesini verdi…
Üniversitede ekonomi okuyan Emina ve tıp öğrencisi Jasmin, iki can dosttu… Jasmin, doktor anne ve babasını, küçük erkek kardeşlerini, çok sevdiği nişanlısını yitirmişti; bir Sırp askerin tecavüzünden kurtulmaya çabalarken eline geçirdiği cam parçasını adamın boğazına saplayıp onu öldürmüştü. Emina’nın da ailesinden kimse kalmamıştı; Sabiha’nın ona emanet ettiği minik yeğeni dışında… İki arkadaş harabeye dönen Saraybosna’dan Dubrovnik’e kaçmak zorunda kaldılar; yanlarında Umut’la birlikte. Minik bebeği sevgiyle büyütmek tek amaçlarıydı artık.
Bu güzelim liman şehrinde bir restoranda garsonluk işi buldu Jasmin; patronuna müzik ve piyano eğitimi aldığını, şarkı söylemeyi sevdiğini anlatınca arada müşterilere yeteneğini gösterme olanağı yakaladı. Çok iyi Almanca bilen Emina ise bir ilandan yola çıkıp çeviri işi ayarladı; evde çalışacağı için bebekle ilgilenmesi de kolaylaştı. Her şeye karşın, kazançları az olsa da tutundular yeni hayatlarına.
Kimilerine göre tesadüf diye bir şey yoktu, kimilerine göre ise yaşam tesadüflerle doluydu. Yazar, hangi seçenekten ilerleyecekti?
Jasmin’in restoranda tanıştığı
