Fadime Alaftekin
@FadimEA112
“”…dışımız serseri, içimiz kütüphane.”
Paramedik
Lisans
47 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Puan vermedi·152 syf.·
2026 5. kitabı
Bu defa inceleme yapmaktan ziyade biraz duygularımı ifade etmek istiyorum. Kitabı ilk gördüğümde kapağından ve özellikle de adından oldukça etkilenmiştim. Büyük bir hevesle alıp heyecanla okumaya başladım. Kitap, yazarın kronik depresyonuyla mücadele etmek için aldığı terapi seanslarını kayıt altına alıp kitap haline getirdiği bir eser. Danışan ve psikiyatrist dialoglarından oluşan kitap, psikolojiye duyduğum yoğun ilgiden dolayı oldukça ilgimi çekmişti. Okuyup biraz ilerledikten sonra çok yavan ve düz, okumasam da olurmuş dediğim bir kitap oldu. Kitap, farkındalık kazandırmaktan ziyade bir insanın yaşantısına tanıklık ettiriyor. Yazar da zaten kitabın arka kapağında; bunun bir rehber olmadığını, derin yaraları olan insanlara yalnız olmadıklarını, bak senin gibi hisseden insanların da var olduğunu göstermek için kaleme aldığını belirtmektedir. Kitabı okurken yazarı merak edip araştırdım. Ne yazık ki yazarın geçtiğimiz aylarda (Ekim 2025) 35 yaşında zatürreden vefat etmiş olduğunu öğrendim. Bu durum beni çok hüzünlendirdi açıkçası. Bu bilgiden sonra kitabı farklı bir bakış açısıyla okumaya başladım. Ben aslında şuan da ölmüş bir insanın hayatta kalabilme mücadelesine tanıklık ediyorum. Yazarına derin bir saygı duyarak okumaya başladım. İkinci kitabı olan bu kitabında kendisiyle ilgili yazdığı şu cümle beni çok sarstı; “Partnerim gelecekteki aydınlık hayatımla ilgili hikayeler fısıldamaya başladı bana.” Burada gelecekteki dedikten sonra - belki de hiç gelmeyecek olan- diye bir parantez açmış. Şunu düşünüyorum… ağzımızdan çıkan sözlere dikkat edelim hayatımıza dönüşür diyoruz ya hani yazar da bu cümleyi kurduğunda muhtemelen o da gelmeyecek dediği hayatın aslında ne kadar çok yaşamak istediği bir hayat olduğu bilincindeydi. Bu cümleyi kurduktan 6 yıl sonra vefat etmesini
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·83 syf.·
2025 27. kitabı
Kitabı birkaç saat içerisinde okuyup bitirdim. Oldukça akıcı ve farkındalığı olan bir kitap. Hikaye karakterin ölümüyle başlayıp daha sonra yaşamından ölüm anına kadar olan betimlemelerden oluşmaktadır. Genel teması iyi yaşam anlayışını sorgulamak üzerine olan bir kitap. İvan ilyiç, beklenmedik bir hastalıkla yüzleşince hayatını yeniden değerlendirmeye başlar. Canını yakan hastalığının verdiği acılar değil, asıl canını yakan manevi acılarıydı. Yaşanması gereken hayatı yaşamamış olma düşüncesi onu fazlasıyla ürkütüyordu. Karakter ölüm anına doğru, yanlış yaşadım farkındalığıyla içsel bir aydınlanma yaşamaktadır. Doğru görünen ama içi boş bir hayat yaşamak çoğu zaman hepimizin korkmuş olduğu bir durumdur. Toplumsal başarı = mutlu yaşam düşüncesi bizlere aksedilen yanıltıcı bir olgudur aslında. Toplumun bize dayattığı yaşam ve gerçek yaşam arasındaki farkı karakterin ölüm gerçekliğiyle yüzleşmesi sırasında çok derinden hissedeceğimiz bir yapıt. Kesinlikle okunmaya değer. 
İvan İlyiç'in Ölümü
İvan İlyiç'in Ölümü
Puan vermedi·236 syf.·
2025 24. kitabı
Kitabın son cümlesini okuyup bitirdiğimde içimi derin bir hüzün kapladı. Annesi tarafından sevilmeyen çocuklar, kaç yaşına gelirse gelsin içinde yaralı bir çocuk taşıyor. Ve bir daha görüyoruz ki psikoloğa her zaman asıl problem yaratan kişi değil problemlerden yara alan kişiler koşuyor. Huzursuzluk içerisinde büyüyen insanlara huzur rahatsızlık verir. Mutsuzluktan beslenmek tam da böyle bir şey olsa gerek. Sevilmeyi bilmeyen insan sevmeyi becerebilir mi? Kader motifi diyoruz ya hani gerçekten aslında biz daha doğmadan atalarımız kaderimizin motifini çizmiştir. Ya o motifin bir zinciri olur… ya da zinciri kırar, kendi kaderini yeniden yazar, döngüyü bozan kişi oluruz. Hikayenin yönünü değiştiririz. İşte o an kader motif olmaktan çıkar. Kitabın ana karakterini kendime çok yakın hissettim. Aslında Peri biraz ben, biraz sen ve diğerleri…
Güzel olmak bir var olma biçimi değildir, okumayı dene.
Puan vermedi·352 syf.·
2024 57. kitabı
Roman, hayatın bütün alanlarını kuşatmış totaliter bir iktidarın, iktidarını devam ettirmek için insanların ruhlarını ve bireyselliklerini nasıl yok ettiğini bir aşk hikâyesi etrafında çarpıcı bir şekilde vurgular. Romanın en etkili yanlarından birisi, devletin vatandaşlarının hayatlarının bütün boyutlarını gözetleyebilme gücünü etkili bir şekilde yansıtmasıdır. Romanda yer alan "büyük birader sizi izliyor" sözü zamanla bütün dünyada gözetimin gücünü anlatan temel sloganlardan biri haline gelmiştir. Romanda otoriter bir yönetimde, çocukların güçlü bir rejim ajanı olarak yetiştirilmesi vurgusu önemlidir. Dramatik olan boyut ise, rüyasında sayıklayan bir babayı, çocuğunun vatan haini olarak devlete ihbar etmesi ve bunun baba tarafından da meşrulaştırılmasıdır. Son söz: Devlet her yerdedir, çocuklar bile rejimin katı bekçileri olarak yetiştirilir...
Spoiler içerir…
Ortadoğu'nun karanlık yüzünü, kadınların değersizliğini, şeriat adı altında masum milyonlarca insanın katlini, mülteci krizini, Taliban'ın zulmünü, başta erkekler olmak üzere insanın insana yapabileceği zulmün sınırlarının aklını çok zorladığı,çocuk gelinlerin, haram çocukların neler yaşadığını bir nebze anlatmaya çalıştığı harika bir kitap olmuş.
Benim gibi okuduğunu içselleştiren, izlediğini yaşayan bir insan için çok zordu sonuna gelebilmek. Okuyun, okutturun, siz de birisine hediye edin. Kitaplığımdan eksilmeyecek.
Meryem ölen basit bir kitap karakteri değil katledilen masum canların adı oldu bende. Leyla ise yaşadıklarına rağmen her şeye göğüs geren sonunda galip olan tüm kadınları temsil ediyordu. Dilerim ki biz hep Leyla'ların başarılarını dinleriz.
Meryem'lerin ölümünü değil.
Hoşçakalın güzel kadınlar. Hoşçakal Zalmay, Tarık, Azize, Leyla, Zaman amca, Sayed.. Ruhunuz şad olsun Citi, Meryem, Babi, Nur, Ahmed, Anne... Ve Raşit ve Raşit gibiler dilerim ateşiniz bol olur. 10/10 kitap. Tavsiye edilir, okunur.....
