Eğiliyorlardı; ama bir put karşısında değil. Yere kapanıyorlardı; fakat bu durumda değer kaybetmiyorlardı. Hareketlerinde bir asalet ve tevazu vardı. Böylesi bir ibadet ne kadar da güzeldi. Vücudu, aklı ve ruhu içine alarak ibadet eden kişiyi tamamen sarıp kucaklıyordu.
Peygamber izi, insan alınyazısına alabildiğine ve olabildiğine genişlik ve özgürlük bağışlıyor; buna karşılık, tabiatı sınırını aşmamaya, çizgisinin dışına taşmamaya ayarlıyor ...