Fairclough
@Fairclough
Ahlak belanızı versin.
[Mine Söğüt]
Baştan sona, ama daha çok kitabın sonunda, edebiyat psikolojisinde anlatısal sürüklenme ve özdeşim diye tabir edilen büyüleyici bir duruma girdim.
Destansı dille, karakterlerin acısını, öfkesini ve çaresizliğini, doğrudan kendi bedenimde simüle etmiş oldum. Kelimeler bir ağıt gibi döngü içinde ve hipnotik bir ritmin içindesiniz.
Karakterlerin içsel çalkantıları; Ağrı Dağı'nın doğasıyla birleşerek, doğa ve insan bütünlüğü üzerinden, insanlığın bin yıllık ortak hafızasındaki trajedilere dokunmuştur.
Okuma deneyimimde; iyi bir edebiyatın insan zihnini ve ruhunu dönüştürme, onu başka bir gerçekliğe hapsetme gücünün en canlı yansımasını gördüm.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Edebiyat dünyasında eşi benzeri az bulunan, kendine has bir türe sahip.
Dinlerin kurumsallaştıktan sonra nasıl birer güç odağına dönüştüğünü, farklı inanç sistemlerinde kadının nasıl ikincilleştirildiğini, ve dinlerin resmi öğretilerinden ziyade, sıradan insanların inancı nasıl yaşadığına odaklanmıştır.
Sarayları, kralları ve generalleri değil; köleleri, madencileri, yerlileri ve sanatçıları anlatır. İlk insandan modern çağa kadar uzanan binlerce yıllık insanlık deneyimini küçük parçaları birleştirerek devasa bir resme dönüştürür.
Kısacası Galeano; dinler ve insanlık tarihini, egemenlerin yazdığı yalanlardan temizleyerek okuyucuya AYNALAR tutmaktadır.
Malzeme olarak çok güçlü bir yere sırtını dayamış, Türkiye’nin elli yıl önceki siyasi çalkantılarını, toplumsal değerlerini ve Ermeni çetelerinin suikast hazırlıklarını konu alması bakımından dönem ruhunu yakalamış bir iş.
Gelgelelim, hikayenin işleniş kısmı açısından, yazarın kullandığı dil maalesef çok sığ ve kelime dağarcığı epey dar kaldı. Özellikle karakterlerin kendi kendilerine konuştuğu sahnelerde hep aynı tarz, kalıplaşmış cümleler dönüp durdu. Olaylar okuyucuya yaşatılmadı, yani gösterilmedi, onun yerine sürekli "anlatıldı.". Dolayısıyla kurgu derinleşemedi ve üslup epey zayıf kaldı. Dönem hikayelerini sevenler şans verebilir ama edebi bir derinlik beklentisiyle açmamak lazım.
Çevirisi tek kelimeyle kusursuz. Dilin tüm inceliklerinin sergilendiği, büyük bir titizlik ve sabırla işlendiği her satırından belli olan muazzam bir emek ürünü. Geçmişi dondurma ve tekrar canlandırma müzesi gibi kurgulanmış bir eser. Bu tekrar ettirme arzusu; bir ölümsüzlük çabası mı, yoksa geçmişe hapsolmuş bir melankoli mi, çözemedim.
Farklı karakterlerin ağzından tartışıldığı için konuya tek bir doğru yerine bir arayış olarak yaklaşılmıştır. Ana tema; ölümün bir yok oluş değil, doğanın içindeki bir dönüşüm olduğudur. Kitap; noel, sonbahar ve ilkbahar gibi bölümlere ayrılarak, insanın tuttuğu yasın aslında doğadaki mevsimlerin değişimi gibi olduğunu anlatıyor.
