Glory
@FaithWithGlory
Intp
She’s everything he’s not: unbound, reckless, free. He’s never known anyone like her. She terrifies him, and he loves her so much it hurts.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
“Yol arkadaşı…” diye mırıldandım. İlk kez kendi rızamla onun bu kadar yakınındaydım. “Ama ayrı yollarda.”
Sayfa 390 - O yollar tekrar birleşecek
“Acıyor!” dedim hırsla sadece. Kan lavaboyu kırmızıya boyarken “Kanıyor,” diye ekledim. “Hiçbir zaman iyileşmeyecek.” Elimdeki yaradan bahsetmediğim için yalan söylediğimi anlamadı. Sadece yanıma gelip güldü.
Sayfa 389 - Fetih Yargıcı’nı kandırmanın yolları da varmış demek
Mızıka yükselince bir anlığına gözlerimi kapattım.
“Mızıkçı melodiler…” Gülümsedim.
Sayfa 374 - Çok tatlııı
17 yaş
Bugün 17. yaşımın ilk haftasını geride bıraktım. Hiç bu yaşa gelebileceğine bile ihtimal vermeyen benim için bu yaşın üstüne bir de koca bir haftayı geçirmiş olmak inanması güç bir şey. Küçükken 17 yaş hep aramızda ışık yıllarca mesafe olduğunu bildiğim bir gezegen gibiydi. Gözümde böylesine ulaşılmazken onu bir şekle sokma girişimi aklımdan bile geçmedi. Sadece bir kere 17 yaşına girmesine saatler kala hayattan koparılmış bir kıza dair izlediğim bir belgesel sırasında “Hiç 17 yaşına gireceğine ihtimal vermediğini, hep en fazla 16 yaşını görebileceğine inandığı” sözleri aktarıldığında kendimi o yaşta hayal edip edemeyeceğime dair bir denemede bulunduğumu ve o kız gibi hissetmekten kendimi alıkoyamadığımı hatırlıyorum. Aslında bu zamana kadar bu uzak hissedişimin sebebini hep zaman etkenine bağlardım ama şimdi sanki dünyanın siyah ve beyazını görmeyi reddedip her şeyi griye yoran kendimin çocukluk ile yetişkinlik gibi iki beyaz ve siyah zıt evrenin grisini,aralarındaki geçişi, hiç hesaba katmadığını ve bunun beni hazırlıksız yakaladığını anlıyorum. O çocuk halimle de içten içe bu zamanların griliğini hissetmiş, kendimi beyazdan ayrı düşünememiş olmalıyım. Bunu şimdi fark ediyor olmam komik gelse de son ana kadar kendimi 16’ya bağlamış oluşumu yadırgamıyorum.
Büyümek duygularının da büyümesi, aralarına yenilerinin katılması ve çok daha fazla hissetmek demek. Halihazırda çok fazla hisseden biri için bir de bunun boyutunun büyümesi düşüncesi haliyle katlanılmaz ve fikrimce kendisinden korkulması da en az büyümek kadar doğal. Ama işte bir yaş daha aldım ve artık griyim. Ne çocuğum ne de bir yetişkin…Ve tabiki artık siyaha beyazdan daha yakınım. Bu yazıyla da beyazlığıma veda etmeyi amaçlıyorum aslında. Bilemiyorum dünya üzerinde çocukluğu tam anlamıyla mükemmel geçen