İnsan en çok o saflğına üzülüyor.
Tertemiz iyi niyetlerinin şeytanlaşmış insanların elinde harcanmasına..
Harcandığını anlamayacak kadar dünyadan bir haber oluşuna.
Yitip giden her şey güzel olacak sanrısı.
Ardından kalan o gerçek kabulleniş.
"ey bana yâr nazarıyla bakmayan sevgili,
ruhumu ellerinde harabeye çeviriyorsun.
şu âciz gönlümün âşk-ı nârından,
arş-ı âlânın haberi yok mu zannediyorsun?"