Pınar
@Fanusicinde
574 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Ne zaman ki Ömür oğlunu kucağına alıp sıkı sıkı göğsüne bastırıyor, o zaman biraz duruluyor Yusuf, uyuşuk uyuşuk yatıp tek bir noktaya bakıyor, suratı asık. Bir şeyler düşünüyor sanki, ne düşünüyorsun Yusuf'um?
Yusuf dokunduğu her nesnede, geçip gittiği her yerde yeni ve silinmez bir iz bırakıyormuş gibi geliyor ona.
Sonraki yıllar o bakış Sait'in zihninde ölümsüz bir fotoğraf karesine dönüşecek, istediği zaman dönüp bakabildiği, uzun uzun temaşa edebildiği bir şeye... Hatta bazen, sanki o gün ablasıyla uzun uzun bakışmışlar, birbirlerine sessizce bir şeyler anlatmışlar gibi gelecek ona. Aklı biraz ermeye başladığı zaman da kendi kendine soracak -ne anlatmak istiyordu acaba? Peki ya ben, ben ona ne anlattım? Bu soruların bir cevabı yok, varsa da Sait bilmiyor. Sadece kaynağı meçhul bir ışık buluyor o bakışta, beklenmedik bir yerde karşısına çıkan bir yaşam belirtisi.
Ne olursa olsun, yaşadıkları o kısacık an Sait'in pürüzsüz mutluluğunda küçük bir çatlak gibi artık. Sonraki aylarda zihni durup durup o çatlağa takılacak, keyfinin yerinde olduğu her an, tamam ama içimde bir sıkıntı da var, diye düşünecek, neydi, neydi - ve sonunda oğlunun o ciddi, duru bakışları gözünün önüne gelecek.
Hakkındaki en mahrem hakikatler, içinden geçen en karanlık fikirler bir araya toplanmış, oğlunun bakışlarının ardında öylece bekliyormuş gibi geliyor Sait'e.