Fatih K
@Fatih4564
Manisa, 1988
140 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Timur’un sıfırdan saltanat kurarken nasıl bir yol izlediğini, nasıl aklını kullandığını görüyoruz. Peygamberimiz soyuna, evliyaya ve ulemaya sevgi ve saygısını biliyordum ama bunu hayatının merkezine yerleştirdiğini gördüm. Kendisini acımasız bilirdim, zalime acımasız ama haini dahi af dilediyse bağışlayan biri olduğunu gördüm. Askeriyeden ekonomiye devlet yönetimini düzenleyecek kadar bilgili, danışabileceği alim insanları insanları yakınında tutacak kadar akıllı. Arkadaştan emanet alıp okudum ama kitaplığımda da bulunmasını istediğim bir kitap oldu, okumuş olsam da inşallah alıp kitaplığa koyacağım.
Reklam
“Güzellik içre bitti. Bitti güzellik içre.”1000Kitap
Sitede 640 sayfa görünse de kitap 346 sayfadan oluşuyor, okuduğum kitabın üzerinde birinci cilt olduğuna dair bir ibare bulunmuyor, başka cildi var mı bilmiyorum.
Kitap Orhun Yazıtları ve Dede Korkut Hikayelerinden başlanarak zaman, coğrafya ve tür ayrımı yapılmadan neredeyse her Türk edipten birer boncuk alınarak dizilmiş tesbih gibi. Ana konu olmasa da Türklük ve Türk Dili üzerine yazılar çoğunlukta. Kırım’dan, Türkistan’dan, Tebriz’den, Balkanlar’dan nerede bir Türk yaşıyorsa orada ki yazar veya yazarlara birer sayfa ayrılmış. Şiiri severim ve şuana kadar Mehmet Akif, Necip Fazıl, Arif Nihat Asya, Abdurrahim Karakoç, Cahit Zarifoğlu, Niyazi Y. Gençosmanoğlu ve ismi pek bilinmeyen birkaç şairin kitaplarını okumuş, bu saydıklarım hariç şair yok sanırdım. Tanpınar’ın Çamlıbel’i Dağlarca’yı Nazım’ı ismen bilsem de bunların ve ismini bilmediğim nice şairin şiirlerinden haberim yoktu, kitap bana farklı lezzetler tattırdık. Aşık edebiyatından, divan edebiyatından, anı, gezi, makale türünden de örnekler sunuyor. Edebiyata az biraz merakı olan herkesin kütüphanesinde bulunması gerektiğini düşünüyorum.
Yazarın okuduğum 7. şiir kitabı, diğer kitaplarda olduğu gibi bu kitapta da bazı şiirlerde kullanılan kelimeler günümüze uzak ve anlamak için sözlük gerekebilir. Şair bu durumu:
“Sebepsiz değil -yer yer- bu eski ağız bende:
Okuyucularım var benim, ölülerden de!”
beyitiyle açıklamış.
Kitaplar şairin zamanında yayınladığı ismiyle mi yayınlandı yoksa sonradan mı derlenip ayrılmış bilmiyorum ama diğer kitaplarda olduğu gibi bu kitapta da konu bütünlüğü yok. Sıkılmadan severek ve öğrenerek okuduğum bir kitap oldu.
Derinliğine dalamadım.Din
15 seneyi aşkın zaman önce ilk kez okuduğumda anlamadan hayran kaldığım bir şiirdi. Anlamını okumak bu seneye nasipmiş.
Kitapta 3 ismin şerhine ayrı ayrı yer verilmiş ki şerh eden 3 isim de Yunus’un isminden aşağıda kalmaz. Zaten değerli olan şiiri isimler açıklayarak daha da değerli kılmışlar. Niyazi-i Mısri’nin şerhi anlaşılır ve benim seviyemde olan birinin aklına yatkın. İsmail Hakkı Bursevi ve Şeyhzade’nin şerhleri de öğretici ve okuması zevkli ama bu iki şerhi anlamak için tabiri caizse Niyazi-i Mısri olmak lazım. Bursevi ve Şeyhzade’nin şerhi benim gibi avamdan olanlar için değil havas ehlinin anlaması için yazılmış ama yine de yukarıda dediğim gibi o şerhleri de okuması zevkli. Allah tam manasıyla anlayabileceğimiz hallere erdirsin.
Kitabın ilk cildinde yazarın hikayeler, bir adet hikaye tadında piyesi, edebiyat ve dönemim edebi şahsiyetleri üzerine makaleleri, özellikle Avrupa’da gezdiği ve bulunduğu yerleri betimleyerek anlattığı gezi yazıları ve Alphonse Daudet’in Jack romanının kısa (60-70 sayfa) çevirisi yer alıyor. Hikayeler dönemine göre güzel ancak 1880 li yıllarda yazılan hikaye hiç sadeleştirilmeden kitaba konulmuş, bu da bugün bize yabancı gelen bir dil nice kelime kullanıldığı için olayları anlasakta hisleri anlamakta güçlük çekmemize neden oluyor.
İkinci cilt yazarın 1870 lerden 1917’ye kadar genelde Şura’yı Ümmet de yazdığı gazete yazılarından oluşuyor. Dönemim dünyası, askeri ve siyasi olayları ile alakalı bilgiler sunuyor ama bu bilgilere ne kadar güvenilir bilemiyorum. Çünkü yazar’ın sadece gözünü değil gönlünü de II. Abdülhamid düşmanlığı bürümüş. Abdülhamid’e suikast teşebbüsünde bulunan Ermeni’ye “fedakar arkadaş” deyip tebrik ettiğini, Abdülhamid Han’ın tahttan indirilmesi için Avrupa devletlerine talepte bulunulması gerektiğini, neredeyse her sayfada Abdülhamid’i “cahil, korkak, gafil, zalim, katil” vb ne kadar kötü sıfat varsa taşımakla suçladığını görüp okuyunca yazarın siyasi tek derdinin Abdülhamid’in devrilmesi olduğunu anlıyor ve bu dertteki birinin doğru ile yanlışı hakkıyla söylemekte insaflı olamayacağına inanıyorum. Bu gazeteyi Avrupa’da çıkarmış, zaten İstanbul’da veya memleketin başka yerinde olsa o yazıları yazamazdı diyebileceğimiz gibi acaba sığındığı Avrupalılara yaranmak için mi bu kadar acımasız yazdı diye de düşünüyorum. Kitabın okunmasını tavsiye ederim. Keşke sadeleştirilse ve daha iyi anlaşılsa. Yazar Abdülhamid’e düşman devlete ve vatana değil.
Reklam