Günün birinde bu mavi tulumlu dost, ortalardan silindi git ti. Kimdi? Kimin nesiydi? Neciydi?
Bilmiyorum. Fakat ondan çok şey kalmıştı bende, "İnsanla ra kızmamaya alışın!" demişti, "İnsanlar kızılmaya değil, acın maya ve sevilmeye muhtaçtırlar. Hastasına kızmayan bir doktor olmaya çalışın. Ekmeğinizi alnınızın teriyle kazanın, kitaplar sa tın alın, bol bol okuyun. Benim kim olduğumu öğrenip de ne yapacaksınız? Bir insan işte...