⋆ .Fatima. ⋆
@Fatima_07
✧人生はゲームだ✧
☾❁⚝Lunara⚝❁☽
Şu anda okuduğu kitaplar
Problem o zaman yaranır ki, sizi müəllim yox, universitet seçir. Əslində, siz də o müəllimi seçməmisiniz. Qədim dövrlərdə insanlar bir müəllimin onlara dərs verməsi üçün yalvarırdılar. O müəllimdən öyrənmək üçün bütün imkanlarını səfərbər edirdilər. İndi isə mənzərə tamam fərqlidir. Bu gün müəllim şagirdə yalvarır:
– A bala, düz otur, dərsi pozma, mane olma.
Çünki sən artıq müəllimə tabe olmaq istəmirsən. Sənin əsas məqsədin yalnız 4 il gəlib-getmək, sonunda isə diplom alıb getməkdir. Amma bu diplom – sadəcə bir kağız parçasıdır. İşə düzələrkən yalnız sənə yox, həmin müəssisəyə lazımdır. Bu, sənə nə qazandırır? Zorla başladığın bir sistemdə illər keçir, necə ki, əvvəllər məcburən məktəbə gedirdin, sonra eyni məcburiyyətlə universitetə davam edəcəksən. Daha sonra isə eyni məcburiyyətlə işə gedib-gələcəksən.
Seçimlərin də çox vaxt sənin özünə aid deyil. Yaşın az olduğu üçün, ya da qərarları sənə buraxmadıqları üçün bu seçimləri çox vaxt valideynlərin sənin əvəzindən edir. Halbuki həyatın ən vacib mərhələlərində atılan bu addımlar gələcəyinin təməlini müəyyənləşdirir. Seçimlərin sənin yox, başqasının olduğunda isə gələcəyin sənə aid olmur – sən öz həyatına yox, başqalarının planlarına uyğun yaşamağa məcbur qalırsan.
Məsələ burasındadır ki, sən öyrənmək üçün yox, sadəcə “sistemə uyğun” olmaq üçün universitetə gedirsən. Əslində isə universitet sənə istiqamət verməli, müəllim sənə ilham qaynağı olmalıdır. Çünki nə diplom, nə də kağız parçası səni həyatda irəli aparacaq. Səni irəli aparacaq olan, sənə öyrədilənlər və sənin onlardan necə faydalandığındır. Təhsil yalnız bir proses deyil, həyatın özü üçün bir təməl olmalıdır. Yoxsa, illər keçdikcə, bu döngüdən çıxmadan, sistemin sadəcə bir hissəsi olaraq qalacaqsan.
*Son Söz:*
Öz seçimlərinin sahibi ol və öyrənməyi həqiqətən
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Əgər qazamatlar, dəlixanalar varsa, deməli, kimsə hökmən ora salınmalıdır. O adam siz də ola bilərsiniz, mən də, bir başqası da. Siz gələcəkdə qazamatların, dəlixanaların olmayacağı günü gözləyin, onda nə pən cərələrdə barmaqlıqlar, nə də dəlilərə geydirilən xalatlar olacaq. Əlbəttə, gec-tez belə bir zaman gələcək.
- Bəs siz ruhun ölməzliyinə inanmırsız?
- Yox, möhtərəm Mixail Averyanıç, inanmıram inanmağa da heç bir əsasım yoxdur.
Əlbəttə, dərrakə də həmişəlik deyil, keçicidir, ancaq nəyə görə ona meyil etdiyim artıq sizə bəllidir. Həyat kədərli bir tələdir. Düşüncəli adam böyüyüb ağıl-kamala yetdikdə ixtiyarsız olaraq özünü çıxılmaz bir tələdə hiss eləyir. Əslində isə, o öz iradəsinə zidd olaraq hansısa təsadüf üzündən həyata qeybdən gəl- mişdir... Nəyə görə? O öz varlığının mənasını, məqsə dini bilmək istəyir, lakin demirlər və ya cəfəng şeylər söyləyirlər; qapını döyəndə açmırlar, ölüm isə iradəsinə zidd olaraq gəlir. Ümumi bədbəxtlik sarıdan qazamatda bir araya gələnlər özlərini rahat hiss eləyir, həyatda da eləcə adamlar nəyisə araşdırmağa, çözməyə meyilli olanda məğrur, azad ideyalar mübadiləsi adı altında birləşirlər. Bu baxımdan ağıl əvəzolunmaz həzz mənbəyidir.
Yaxşı bilirsiniz ki, insan ağlının yüksək mənəvi təzahürlərindən başqa bu dünyada hər şey əhəmiyyətsiz ə maraqsızdır. Ağıl heyvan və insan arasına kəskin bir sədd çəkir, sonuncunun ilahiliyinə işarə edir və müəy- yən dərəcədə hətta ona olmayan bir şey ölməzlik bəxş edir. Bu baxımdan, ağıl həzzin yeganə mümkün olan mənbəyi kimi xidmət göstərir. Biz həndəvərimizdə nə ağıllı bir şey görürük, nə də eşidirik deməli, həzdən məhrum olmuşuq. Doğrudur, kitablarımız var, amma bu heç də canlı söhbət və ünsiyyət deyil. Müsai-dənizlə belə bir uğursuz müqayisə aparardım: kitablar
- notdur, söhbət - nəğmə.
Elədir ki, var.