Fatima Abbasova
@Fatimabbasova
Şu anda okuduğu kitap
Bir gün həyat dediyimiz bir hiss bizi tərk edəcək. Bədənimiz çürüyəcək, torpağa tapşırılacağıq. Ölmədən qabaq etdiyimiz hər şey unudulacaq, ölüm həmişə yanımızdadır. Yənə də heç ölməyəcək kimi yaşayırıq.
Halbuki, çöküşün evində olan dünyada yaşayırıq. Gələcəkdə müharibəni qazanan olmayacaq. Şiddət heç bir çeyin həlli olmayacaq və bütün həlləri də yox edəcək. Əslinə baxsaq, heç birimizin xəyalları fərqli deyil. Ortaq hədəfimiz var; Xoşbəxtlik.
Sevinclə yaşarkən dünyanı məhv ettik və özümüzü heç fikirləşmədik. Ən xoşbəxt imsanların çoxu eyni zamanda ən aza sahib olanlardır. I'Phone'miz, böyük evlərimiz və möhtəşəm maşınlar həqiqətənmi xoşbəxtlikdir?
Fikir vermədik. Heç tanımadığımız adamları ideallaşdırdıq. TV'də eyni olmayan şeylərə baxırıq, TV'dən kənarda hər yerdə eyni şeylər var.
Birinin bir şeyləri dəyişdirməsini gözləyirik. Istəyirik. Amma özümüzü dəyişməyi heç fikirləşmirik.
Prezident seçkiləri pulun iki üzüdür. Istədiyimiz seçirik, dəyişmə illuziyası yaradırlar. Amma dünya eyni qalır. Siyasətçilərin bizə deyil, onlara imkan yaradanlara xidmət etdiklərini görmürük. Bizim liderlərə ehtiyacımız var, siyasətçilərə deyil. Amma bu dünyada özümüzə liderlik etməyi unutduq.
Dəyişmə gözləməyi burax, görmək istədiyin dəyişimi sən et. Sən başla.
Biz buralara ayaqlarımızın üzərində oturaraq gəlmədik. Insan irqi ən sürətli və güclü olduğu üçün deyil, birgə çalışdığı üçün həyatda qaldı. Öldürməkdə ustalaşdıq. Indi gəlin, yaşama sevincində ustalaşaq.
Bu yazdıqlarım planeti qorumaq üçün deyil. Planet biz olsaq da, olmasaq da burada olmağa davam edəcək. Dünya milyonlarla ildir ki var. Amma hər birimiz 80 il yaşasaq, şanslıyıq. Zamanda bir anıq, amma təsirimiz sonsuzdur.
Yaxşı ya da pis nəslimiz bu planetdəki yaşamın davamını müəyyən edəcək. Ya bizdən geriyə heç bir xatirə
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Qadına niyə kiçik baxılır? Qadına niyə əl qalxır? Axı qadın sevgidir.Siyaset
Sizə möcüzəvi varlıqdan danışıram, bəylər. Qadınlardan. Bir kitabda şair deyir ki, "Qadın səni sevirsə, sənə aiddir. Mütləq bir şəklin vardır, otağın bir yerində. Onu yandırtma. Bir qadın səni sevərsə, yatmazdan əvvəl sənin üçün dua edər. Sənin adınla başlayan dua, sənin adınla bitər. Onu susdurtma. Qadın səni sevirsə, sənə zərər verə bilməz. Unutmaki, qadınlar vazkeçdiyi adamlara da acımağı bacarmazlar."
Şeir yazan qadın gördünüz? Sevgidən yazan..?
Qadın əl çəkdisə, bir də baxmaz.
Qadın qədər sevə bilməzsiniz. Sevdiyi qədər səni qucaqlaya bilsəydi, sümüklərin qırılardı. Səni sevən qadını aldatma. Səni sevən qadın sən nə qədər güclüsənsə, o da özünü o qədər güclü bilər. [1.]
Axı, qadın olmaq çətindir bu həyatda. Hamının sahib olmaq istədiyi bir bədənin, qorumalı olduğun bir namusun var. Tabe olmalı olduğun adət-ənənələrin var. Soyuqqanlı olmalısan, hissiyatsız olmalısan, lal olmalısan. Kişinin yanında oturuşunu-duruşunu bilməlisən. Gözəl görünməlisən. Qətiyyən çox gözəl olma. Axı qadınsan, adın pis çıxar. Qadın olmaq həqiqətən çətindir. Sevsən, dəli-divanə, sevməsən, daş qəlbli deyərlər. Sussan heç nə bilmir deyərlər, danışsan, uzun dilli deyərlər. Bir sözlə səni həmişə səhv çıxardıb, ağzını yumuzdurub oturdarlar. ''Qadınsan, öz işinlə məşğul ol."
Bu ölkədə qadın heç vaxt həkim və ya müəllimədən başqa işdə daimi işləyə bilməz.
Yaxşı yerdə işləsən adın pozğun çıxar, pis yerdə işləsən isə...
Bir qadının ürəyi olub ona nəfəs almağı öyrədin. Əlini uzadanda qanadları olun. Yanaqlarındakı gülümsəməsi olun. Əsla, göz yaşı olmayın.
"İlk dəfə qara köynəyin düyməsinin ağ sapla tikilməyindən bildim, evinin qadın əllərindən uzaq olduğunu. Mənə hədiyyə etdiyin kitabların tozu, saralmış kitab vərəqlərindəki tənhalıq, mənə həyatını öyrətdi. Ürəyim sənindi qadın. Ruhum,
Hələ ta qədimdən inasanlar nədən yarandıqlarını, necə yarandıqlarının marağında olmuşlar.
Bu sual onlara Tanrı yaratmağa sövq etdi. İndiyə qədər təxminən, 15 min tanrı yaradılıb. Insanlar qədimdə, günəşə, aya, şimşəyə və b. təbiət qüvvələrinin nə olduğunu bilmədikləri üçün onları Tanrı etmişlər.
Indi də, Tanrının var olduğunu əksəriyyət inanır. Lakin inanmayanlar da var.
Fikir ayrıcalığı, bir-birini dinləməmək bu problemin həllini dah da çətinləşdirir.
Müxtəlif dinlərdə, müxtəlif cür yaradılmışıq. Əgər, sən müsəlmansansa, digər dinlərə olan inancın yoxdu. Yəni, qalan 14.999 dinə inanmırdan. Ateistlər isə 15.000 dinə.
Fərq yox dərəcədə azdır. Amma yox deyil. Dinə inanan iki cür insanlar var.
1 ci qrup insanlar əsl müsəlmanlardır. Yəni sözün həqiqi mənasında hörmət ediləcək insanlar. Dininə və özünə hörçət edənlər.
2 ci qrup insanlar isə yalnız öz çıxarları üçün dindar olub, ya da əbədi əzabdan qurtulmaq üçün inanan insanlardır.
1 ci qrup kimi insanlar cəmiyyətdə çox azdır.
Və yalnız ikinci qrup insanlar ateistlərlə dialoqa girirlər.
Özləri dinə yalnız qorxduqları üçün inandıqları üçün ateistlər bu sualı verirlər;
'Bəs yanılırsınızsa, necə?'
Bu qəribə sualdır. Hər kəs yanıla bilər.
Məsələn, siz müsəlman mühitində tərbiyə almısınız. Digər inanclara inanmamağı çox gözəl bilirsiniz. Çünki, siz xristian deyilsiniz, hinduist də.
Niyə hinduist deyilsiniz? Fikirləşmisiniz? Çünki Hindistanda yox, Azərbaycanda doğulmusunuz. Hindistanda doğulub böyüsəydiniz, hinduist olacaqdınız. Razısız?
Danimarkada Vikinqlər dövründə olsaydınız, Tora inanardınız.
Antik yunan dövründə isə, Zevsə.
Yəni, yəhudi-xristian-islam dinini seçmək üçün xüsusi səbəbiniz yoxdur. Sırf təsadüf nəticəsində bu inancda doğulmusunuz.
Və ateistlər 'Bəs yanılırsınızsa, necə?' Sualını verirsiniz.
Bəs siz, Tora
"Sağ tərəfdə, sinənizdə bir yer ağrıyacaq. Evinizin sizi içinə sığdıra bilməyəcəyi qədər balaca hiss edəcəksiniz. Özünüzü çölə atacaqsınız. Bura da sizə dar gələcək. Bədəninizin ürəyinizə dar gəldiyi kimi. Nə gözəl gül açacaq içinizi, nə də masmavi göy üzü. Bədəninizi daşıya bilməyəcək qədər böyük, bir yandan da itəcək qədər balaca olacaqsınız. Yanınızdakılar sizə çoxlu sözlər deyəcək.
"Əsas sağlamlıqdı, həyat davam edir, eybiyox hər şey unudulur.."
Amma siz... heç nə eşitməyəcəksiniz.
Gözyaşlarınızdan ətrafı görməyəcək hala qədər gələcəksiniz.
Onun ölməsini istəyəcək qədər nifrət edəcəksiniz. Az sonra isə qollarında ölmək istəyəcəyiniz qədər çox sevəcəksiniz.
Həmişə onun haqqında danışmaq istəyəcəksiniz.
Sizə,
"Ölümə çarə tapıldı" , "Sabah qiyamətdi" desələrdə,
başınızı qaldırıb heç nə soruşmazsınız.
Tək qalmaq istəyəcəksiniz. Həm də camaatın içində itmək.
Heç birisi bəs etmiyəcək.
Keçmişi fikirləşəcəksiniz. Bəlkə də dəqiqə-dəqiqə. Amma pis yerlərini atlayacaqsınız. Hər dəqiqəsini yenidən yaşamaq, keçdiyiniz yerdən yenidən keçəmək istəyəcəksiniz.
Keçmişi xatırlamaq, getdiyiniz yerdən keçmək... bunlar daha da ağır gələcək. Amma etməkdə davam eləyəcəksiniz. Biri sizə içinizdəki acını ata biləcəklərini desə, həmin adamdan qaçarsınız. Acıdan qurtulmaq istədiyiniz halda, acının bədəninizdə qalması üçün müqavimət aparacaqsınız.
Həyatınızın qalanını onu fikirləşərək keçirmək istəyəcəksiniz. Əksini deyənlərə nifrət edəcəksiniz.
Hər kəs ona bənzəyəcək. Amma heç kim onun yerinə ola bilməyəcək.
Dərmanlara sığınacaqsınız. Bir neçə saat başını dumanlandıra biləcək ancaq. Yenə unuda bilməyəcəksiniz.
Bütün mahnılar sizin üçün yazılıbmış kimi gələcək.
Boğazınız düyümlənəcək, qulaq asa bilməyəcəksiniz.
Yatmaq çətin, oyanmaq asan olacaq.
Səhəri iplə çəkəcək qədər çox
Dünyadakı ən ağıllı, ən güclü varlıq olduğumuzu deyirik. Gücümüzlə öyünürük. Gücümüzü ətrafdakı nəsnələrə olan təsirimizlə ölçürük. Ətrafa olan təsirimmiz həddən artıq böyükdür. Bəlkə, biz əslində heç nəyə təsir edə bilmirik? Bəlkə heç mövcud deyilik?
Bəlkə əslində heç mövcud deyilsiniz?
Qəribə sualdır. Axı mən burdayam.
Lakin, hər şey göründüyü kimi asan deyil. Zarafatsız, bəs həqiqətən mövcud deyilsinizsə, necə?
Ilk dəfə bunun haqqında Dekart "Fəlsəfə haqqında ilk düşüncələr" kitabında yer verib. Öz fikirlərini dünya haqqında mövcud olan bütün təsəvvürlərdən imtina etmək üzərində qurur. Bizi əhatə edən aləmin təsviri duyğu orqanlarımızın köməyi ilə beyinə daxil olan siqnallar sayəsində formalaşır. Elə götürək bu yazını. Bunu oxuyarkən, görüntü gözlər vasitəsi ilə götürülür. Bir sözlə, dünya hissiyyat orqanlarımızda necə varsa, elədir. Onları aldatmaq çətindir. Ancaq, mümkündür.
Hərdən uzaq məsafədən bir insanı başqası ilə səhv salırıq və s.
Bəs yaxşı, bu dəqiqə hansı şübhələr ola bilər?
Gözlər, əllər, ayaqlar, bədənim..
Budur mən mövcudam. Bunu inkar etmək üçün dəli olmaq lazımdlr. Sən axı dəli deyilsən.
Həm də yuxuda deyilsən.
Hərdən yuxunu real həyatdan ayırd etmək çətin olur. Yuxuda insan uçur, üzür, ya da Məlikməmməd olub, divə qılıncla qalib gəlir.
Lakin ayılandan sonra, necə başa düşəcəyik ki, hələ də yatmamışıq. Amma hələ də yatırsınızsa, heç cür.
Xülasə, yatmadığımızın sübutu yoxdur. Intisna deyil ki, bədənimiz sadəcə illuziyadır. Bəlkə, elə reallığın üzü və vaxt, forma, rəng və kəmiyyət kimi mücərrəd anlayışlar da saxtadır?
Hansısa pis niyyətli dahinin, həkimin yaratdığı süni dünyadır?
Zarafat bir kənara, Dekart demək istəyir ki; insana duyğuları ilə ötürülən reallıq əslində hansısa qəddar şeytanın onun beyninə yeritdiyi dünyadır. Buz fərziyyəni təkzib