Fatima Abbasova
@Fatimabbasova
Şu anda okuduğu kitap
İlk olaraq bildirmək istərdim ki, əsərin qəhrəmanının adı (Qar) çox xoşuma gəlsə də, hekayənin irəliləyişi zamanı oxunuşda narahat etməyə başladı. Az qala hər dəfə cümləni yenidən oxuyub anlamağa çalışırdım. Məsələn, Qara-yönlük hal şəkilçisi qəbul etmiş Qar adı, Qarı-təsirlik hal şəkilçisi qəbul etmiş Qar adı.
Qarın atası çox savadlı və hörmətli biri olduğu üçün hansısa rüşvətxor məmur onu yerindən etmək üçün plan cızır. (davam edir)
KƏNARA ÇIXMA: Onu deyim ki, bəzi hissələr qeyri-səmimi gəldi; professorun öz tələbələrinin gələcəyi üçün narahat olmağı məsələn. Qeyri-real və dediyim kimi qeyri-səmimi gəlir, heç düşünə bilmirəm ki, insanlar məişət qayğılarından kənar, öz işləri ilə məşğul olan zaman başqalarının gələcəyi üçün narahatlıq keçirsinlər. Bir neçə cümlə idi ama bəli, narahat edən hissə idi.
"Ən çox da artıq təhsilini başa vurub getmək üzrə olan sevdiyi tələbələri haqqında düçünmıyi xoşlayırdı. Onların taleyi necə olacaq, layiq olduqları yerə çata biləcəklərmi, düzənlərini quracaqlarmı, bu, professoru sakitcə narahat edirdi". (səh. 15)
(davamı) Beləliklə, əsərdə Maqbel müəllimi (əsərin baş qəhrəmanı Qarın atası) yolda çıxardan qızın adı çox uydurma gəldi: Elya. Necə də fahişəlik və alçaqlıq edə biləcək birinin adıdır. Sanki qızın pis qız olmağını istədikləri üçün valideynləri qızlarının adını Elya qoyub.
Hekayənin irəliləyişində Qarın atası qarayaxmadan dözmür və vəfat edir. Ardınca da elə həmin səhnədə anası. Nə deyim, ölümləri güldürdü, daha çox işləmək olardı qızı yetim qoymağa bu qədər həvəs var idisə.
"Ailə axşamlarının birində atası Qarla zarafatlaşdığı yerdəcə yıxılıb hərəkətsiz qaldı. Ana öncə kişinin həmişəki kimi yenə zarafatla öldüyünü düşündü. Çünki Mqabet arada Qarla belə oyunlar oynayırdı. Nəfəsini dərmədən yerdə uzanırdı. Qar onu qıdıqlayıb səsi
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Birinci kitabdan sonra ikincini də bitirdim ki, yenə də həm ürəyimdə qalmasın, həm də tam olaraq kitablardan bütünlükdə agah olum.
Kitabda məni qıcıqlandıran çox şeylər oldu. Onlardan ən asası sərxoşluqla əlaqəli idi. Büşra Yılmazı tanımasam (sosial mediadan) deyərdim ki, yazar kimdisə nə özü nə vaxtsa alkoqol içib ya sərxoş olub, ya da ümumiyyətlə belə insanları görüb. Misallar:
Kafasını eğip kendi eline baktı. "Kalp sağda mıydı solda mı ya?" (səh. 123)
Bunu bəlkə də anlamaq olar, real həyatda da qarışdıran olur. Amma digərlərini bağışlaya bilmirəm yazıçıya. Kitabın başında ürəyin yerini qarışdırtsa da obraza, kitabın sonuna yaxın digər obraza anasını qarışdırdır. Sərxoşdu deyə anasını səhv salır. 17-18 yaşlı gənc biri! Çox deməyim, birbaşa olanı yazım.
"Hamile Lale Ablayı kendi annesiyle karıştırıyordu sanırım. "Anne sana ne yapmışlar ya..." diyerek Lale Ablaya ulaşmaya çalışıyor, Sinan ona engel oluyordu." (səh. 343)
Yaxşı, sərxoş olub tualet kağızı yemək nədi? (səh. 360)
Hansı ildə olduğunu (ciddi-ciddi) soruşan sərxoş? (səh. 128)
Anasının öpüşünü tualet pompasına oxşatması. Sırf sərxoşdu deyə... (səh. 341)
Növbəti qıcıq olduğum Yaprak obrazının cahilliyi və tərbiyəsizliyidir. Bunlar gülməlidi deyə düşünülüb yazılıb. Məsələn, balkondan aşağıdakı qonşusu Tunanın başına tüpürməyi. Hə, səhvən olub. Amma bu tərbiyəsizliyini ört-basdır etmir. Bir yeniyetmə balkondan niyə tüpürsün? Yazar Yaprağın dilindən yazıb ki "delirdiğim andayken". Obrazı bu qədər şirin-manyak etməyə çalışmaq sınaqları adamı çox yorur. (səh. 18)
Başqa cahilliyə misal:
""Bay Primat işin güzel lakap." Tunanın değişik kelimelerini anlamadığım için üstünde durmadım amma muhtemelen Sinana hak etmişti. " (səh. 292)
Bir 17-18 yaşındakı yeniyetmə primat nədi bilmir? Üstəgəl də, bunu oxuyanlar da 90/100
Bir vaxtlar ürəyimdə qalan kitablardanWattpad
Kitabı oxumaqda məqsədim: yeniyetməliyimin ilk çağlarında tanıdığım, həmişə oxumaq istəyib və oxuya bilmədiyim kitab idi, ürəyimdə qalsın istəmədim.
Amma bəlkə də yaşım bir az artıb deyə kitaba olan baxışım tamam dəyişib, bəlkə o vaxtlar oxusaydım tamam başqa olardı.
İndisə keçim fikirlərimə.
Kitabda əsas 6 obraz var: Yaprak, Ali, Barış, Oğuz, Sinan, Gökhan. Kitabın elə baş qəhrəmanı-Yaprak haqqında düşüncələrimi deyim.
Lazımsız dərəcədə deyingən, boşboğaz qızdı, Yaprak. Yəni bir insan boşboğaz ola bilər e, amma belə lazımsız dərəcədə yox daha. Hər şeyə, amma ciddi-ciddi hər şeyə! Adam bezirdi hər dəfə deyinməklərinə, Allah real həyatda kiməsə belə biri ilə yaşamaq qismət etməsin. Məsələn,
-Saat sabahın dokuzuydu. "Sabah ezanıyla başlasaydınız anasıni satayım, geç başlamışsınız..." dedim telefonu yatağa fırlatırken. "Matkap sesini alarm sesi olarak ayarlarsınız da her gün o sesle uyanırsınız inşallah!" Ayağımın yardımıyla pijamamı çıkardım ve dolabıma doğru ilerledim. "Delin delin, biraz daha delip benim odaya kadar gelin." (Səh. 215)
"Tamam yürüyorum," dedim hepsi pür dikkat beni izlerken. İçimden Tuna'nın öğüdünü tekrarlayıp, ayağımda sanki her zamanki spor ayakkabılarım varmış gibi düşünmeye çalışarak ilk adımımı at tim. Sonra derin bir nefes alıp ikinciyi... Bulutlarin üzerinde olduğumu düşünmeye çalıştım. Sonra üçüncü adım... Evet evet... Ayaklarım yerden kesilmişti. Kesinlikle doğru taktik buydu. Bulutlar... Dördüncü adımı atacakken bulutlara takıl dım galiba, ayağımı burktum ve düştüm. Hain bulutlar! Göz lerimi sinir olmuş bir şekilde açıp, sövmeye başlayacaktım ki Ali'nin çoktan söz verdiği gibi beni tuttuğunu fark ettim. Tanıdık bir kucak... Küfürlerimi yiyip, 'beceremiyorum' bakışı attım Ali'ye. "Çakma Sinderella düştü," dedim gülerek. (Səh. 383)
Of, yetər.
Azərbaycanlı yazıçılara daha çox üstünlük verəcəyim il olacağına səz verdiyimi nəzərə alsam, bu oxuduğum, ən azından bu marafaona başladığım ilk kitabdı.
Kitab barəsində həm sevdiyim, həm sevmədiyim, güldüyüm, qıcıqlandığım və s. hisslərini yazacam.
İlk gözümə sataşan və ən çox qıcıqlandıran şey türkçə ifadələrin işlənməsi idi. Bəlkə də normaldı, amma mənim heç sevmədiyim şeylər idi, çünki bəzilərinin dilimizdə çox yaxşı qarşılıqları var…
1. Oynamaq zorundayam (səh. 5)
2. Hadisələri çözmək (səh. 9)
3. Keçiləri qaçırıb (səh. 10)
4. Çözülməyən (səh. 10)
5. Çevrəsi (səh. 37)
6. Aşağılamaq (səh. 56)
7. Sonuc (səh. 67)
8. Patron (səh. 132, 140)
Bəlkə də içlərindən bəziləri heç qüsur deyil, məsələn, 3.
Amma sonuc kimi sözlərin nəticə ilə əvəzlənməsini istəyərdim.
Bəzi gözümə sataşan başqa məntiqi məsələlər var idi.
Orxan Nicatın həm dostu, həm də həkimi idi. (Səh. 8)
Bu çox düzgün olmayan bir şeydi. Xəstə ilə qeyri-peşəkar münasibət. Belə psixoloqun xəstəsinin intihar etməsi təəccübləndirməz.
İkincisi, qadınlar haqqındakı deyimlərdi. Qadınlar belədi, qadınlar elə düşünür, belə hərəkət edir-falan.
“Qadınlar özlərini gücsüz olanlara ideal kimi, güclü olanlara bir əşya kimi təqdim edərlər". (Səh. 36)
"Qadın anlamaq üçün yox, sevilmək üçün yaradılıb". Oskar Uayld (Səh. 68)
Digər misalda, təkrarçılıq və eyni qadınlar haqqında absurd düşüncələr:
– Qadınlar elə düşünürlər ki, kişilər dostluğu sevgiyə çevir- mək istəyir. Amma məncə, məhz qadınlar dost müna- sibətlərini fərqli tərəfə çəkirlər, sənin kimi. Axı qadınlar da- ha emosionaldırlar və potensial sevgilini dostlarının arasın- dan axtarırlar. Bu, qadın üçün daha təhlükəsiz variantdır.
– Bəlkə də haqlısan. Amma razılaş ki, Nicat ideal kişi deyildi. – Deməli Nicat da, Hikmət də ideal deyildi. Belə çıxır ki, sən Nicatı da
Kitabdakı bəzi cümlələr və fikirlər adamı dəhşətə gətirirdi. O qədər cahilcəsinə idilər ki, gəl görəsən. 90-cı illərə və obrazların üstünə yazıram bu cəhaləti...
