Fatime Altaş
@Fatimealtas
Tüm yaşadıkları sanki çok önceden okuduğu ve belli belirsiz hatırladığı bir romanın kırıntıları gibi olmuştu artık.
Sayfa 14
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Olağanüstü olayların, ruhlarını derinden yaraladığı öyle insanlar vardır ki kemanın tellerinden duyulan her melodide onlar için gizli bir acı saklı olur.
Sayfa 44
Ve ben kızı bir servi ağacına saklayacağım,
Ölümün ayak sesleri yaklaştığında...
Her topraktan çömlek olmayacağını anladım.
İnsan gibiydi yani.
Önce ezilmek, kırılmak, hamken tam olmak gerekiyordu. Sonra yanmak gerekiyordu.
Ben de öyle yaptım; bir insanı yetiştirir gibi bir çamuru çömlek yaptım. Kimseyi değil, kendimi koydum tezgâha. Kendi nefsimin çamurunu kardım, ezdim, yoğurdum, pişirdim onu.
Sayfa 59
